پایان نامه با کلید واژه های 
ورزشکاران، اوقات فراغت، کیفیت زندگی، فعالیت ورزشی No category

می‌شوند، موجب کاهش فرصت‌ها و موقعیت‌هائی برای رفتار‌های ضد‌اجتماعی می‌شوند.

۲.۱۵ تفسیر مدل توسعه‌ی اجتماعی در رابطه با ارتباط بین فعالیت و رفتار‌های ضد اجتماعی
مدل توسعه‌ی اجتماعی بر اساس تاثیرات منفی فعالیت‌های انجام گرفته، طبق نظریه‌ی فعالیت‌های روزمره فرض می‌شود. زمانی که فعالیت‌هائی توسط افراد انجام می‌گیرد، که به خاطر آن فعالیت پاداش و جزائی دریافت می‌کند و یا بر اساس موقعیت و امکانات موجود مجازات کردن افراد بعید به نظر می‌رسد.
اگر‌چه ترسیم و طراحی یادگیری رفتارهای اجتماعی و جنبه‌های فکری جوامع مختلف متفاوت هستند اما مدل توسعه‌ی اجتماعی و فعالیت‌هائی که شامل آن هستند با هر دو جنبه‌ی منفی و مثبت رفتار‌های اجتماعی و ضد اجتماعی به عنوان قسمتی از پروسه‌ی اجتماعی در نظر گرفته می‌شود که وابسته به ارزش‌های مربوط به واحد‌های اجتماعی (فردی، اجتماعی، حقوقی) می‌باشند، که این فعالیت‌ها می‌توانند به عنوان تقویت کننده‌ی مثبت برای وابستگی و سرسپردگی به واحدهای اجتماعی و درونی کردن ارزش‌های اجتماعی مورد استفاده قرار گیرند (بورگس و آکرس۱۰۴، ۱۹۶۶؛ کرون و همکاران۱۰۵، ۱۹۸۷؛ مت سودا۱۰۶، ۱۹۸۲، ۱۹۸۸).
هایرس‌چی (۱۹۶۹)، درونی کردن ارزش‌ها را به عنوان اعمال زور و یا کوشش برای کنترل بیشتر رفتارهای فردی و اجتماعی می‌داند. فعالیت‌های فوق برنامه‌ی مدارس در شرایطی می‌توانند جزء این مجموعه قرار گیرند که باعث تقویت مثبت، هدایت افراد به سوی همنوعان، بزرگ‌سالان و شرکت در موسسات و درونی کردن ارزش‎های اجتماعی و ضد اجتماعی باشند.کسانی که رفتارها و ارزش‌های اجتماعی در آن‌ها درونی می‌شود، هنگام انجام فعالیت‌ها انتظار می‌رود که این فعالیت‌ها مانع رفتار‌های ضداجتماعی شوند و کسانی که ارزش‌های ضداجتماعی در آن‌ها درونی می‌شود، انتظار می‌رود که این فعالیت‌ها باعث افزایش رفتارهای ضداجتماعی در آنان شود.
روابط اجتماعی بی‌قانون با همنوعان، گونه‌ای از این فعالیت‌ها می‌باشد که به سوی سطح بالائی از رفتارهای ضداجتماعی هدایت می‌شود برای این که این روابط فرصت‌های زیادی را برای کارهای خلاف ایجاد می‌کند. هم چنین مدل توسعه‌ی اجتماعی بر این فرض استوار می‌باشد که فعالیت‌های بعد از مدرسه می‌توانند نقش حفاظتی و نگهدارنده داشته باشند اگر هدف‌دار و جهت‌دار، با ساختار و قانون‌مند و ناظر بزرگ‌سال بر آن‌ها نظارت نماید.
۲.۱۶آنالیز کوتاهی در استفاده از دارو در ورزش
دانووان و همکارانش در سال (۲۰۰۲) برای تعیین چندین مدل از تغییر رفتار و گرایش در رابطه با مصرف دارو در ورزش به ویژه بهبود عملکرد ورزشی (PEDs)107 در نتیجه‌ی مصرف دارو اقدام به تحقیقی کردند.آن‌ها چارچوب نظریه‌ی خود را بر اساس سه مدل علمی رفتاری برجسته که متعاقبا با مدلی که خودشان با استفاده از تحقیقات میدانی انجام دادند مقایسه می‌نمودند و نتیجه‌ی آن مدلی با شش اصل که در رابطه با گرایشات و اهداف ورزشکاران از مصرف دارو می‌باشد ارائه گردید، اولی: بازتاب مصرف دارو یا ارزش برنده شدن، دوم: انگیزه‌ی ارزیابی یا نشان دادن فوائد مصرف دارو، سوم: عقاید گروه، مشخص کردن اهمیت موافقت هم‌تیمی‌ها، چهارم: خلق و خوی شخصی، تشریح دیدگاه‌های خوب و یا بد ورزشکارنسبت به مصرف دارو، پنجم: درک قانونی بودن دارو، و در آخر: عامل‌های فردی، متغیر‌های شخصی در ارتباط با اعتماد‌به‌نفس و خوش‌بینی.
مدلی که دانووان و همکاران (۲۰۰۲) ارائه دادند با چارچوب نظریه‌ای که توسط آجزن۱۰۸ و فیشبن۱۰۹ در سال‌های۱۹۹۱و۱۹۸۰ ارائه شده بود هم‌خوانی داشت که هدف آجزن نشان دادن راه حل موثر بر رفتار با تمرکز بر سه متغیر بوده است، که اولی باور‌های رفتاری یا باورهائی که با نتایج دلخواه از رفتارهای انتخاب شده به دست می‌آید، دوم باورها یا عقاید اصولی، یا باورهائی که دلگرم کننده و برآورد کننده‌ی توقعات دیگران باشند، سوم باورهای قابل کنترل، عامل‌هایی که بر رفتار موثر هستند (آجزن، ۱۹۹۱).
بنابراین باورهای رفتاری، گرایش‌های مطلوب و نامطلوب را در رابطه با عمل ایجاد می‌کنند، باورهای اصولی با توجه به فشارهای اجتماعی و وظیفه‌ی اخلاقی تعادل را در رفتار ایجاد می‌کنند، و باورهای کنترل شده بر میزان خود مختاری افراد در رابطه با رفتارشان موثر است.
یک پروژه‌ی پژوهشی که به طور مشترک بین نمایندگی داروهای ورزشی استرالیا و ماگفورد۱۱۰ و همکارانش در سال ۱۹۹۹ انجام گرفت. آن‌ها انگیزه‌ی نخبگان ورزشی را در مصرف دارو برای بالا بردن عملکرد ورزشی اعلام کردند. و دانووان در مدل تحقیقی خود از این پروژه‌ی تحقیقی استفاده نمود و این گونه نتیجه‌گیری کرد که تجارت، ورزشکاران را به ویژه نخبگان ورزشی را برای بالا بردن عملکرد ورزشی به مصرف دارو ترغیب و تحریک می‌کنند تا بدین وسیله به اهداف تجاری خود دست یابند (دانووان، ۲۰۰۲).
اگر‌چه یافته‌های مربوط به انگیزش در دامنه‌ی کمی از رفتارها و خصایص ورزشکاران محدود بودند، اما گزارش نشان داد که ورزشکاران به طور عمومی به خود مسلطند، انگیزش درونی دارند، هدف حرفه‌ای دارند و به طورمساوی تحت تاثیر پاداش‌های مادی و معنوی قرار می‌گیرند. علاوه بر این ورزشکاران دوست دارند که به خواسته‌های مهم خود دست یابند و این صرفا سلامت جسمانی را شامل نمی‌شود و خواسته‌های آن‌ها می‌تواند تغییر کند و این موضوع غیر معمول بودن ورزش حرفه‌ای و نخبگان را نشان می‌دهد.
رابطه‌ی بین این ویژگی‌ها و انگیزش برای استفاده از دارو برای بهبود عملکرد ورزشی (PEDs) مبهم باقی مانده است. مگفورد و همکارانش با وجود این که نتیجه‌گیری کردند که اگر‌چه بسیاری از ورزشکاران استفاده از دارو را تقلب می‌دانند، اما بیشتر آنان به خاطر فشاری که برای برنده شدن و حس رقابت دارند از دارو استفاده می‌کنند.

این مطلب رو هم توصیه می کنم بخونین:   دانلود پایان نامه با موضوع هوش هیجانی، سلامت روان، پیشرفت تحصیلی، یشرفت تحصیلی

۲.۱۷ انواع ورزش
یکی از انواع تقسیم بندی‌های ورزش به دو دسته انفرادی و گروهی می‌باشد، ورزش‌های انفرادی به ورزش‌هایی اطلاق می‌شود که تنها توسط یک ورزشکار انجام می‌شود مانند ورزش انفرادی بدمینتون، انواع پرش‌ها و پرتاب‌ها و ورزش‌های گروهی شامل ورزش‌هایی است که تعداد ورزشکاران دو نفر یا بیشتر از دو نفر می‌باشد. مانند فوتبال، والیبال ساحلی و بسکتبال. در مورد اثرات افتراقی ورزش‌های انفرادی و گروهی بر رفتار ورزشکاران، بحث‌های زیادی شده است که عمدتا جنبه روانی داشته و از پشتوانه علمی چندانی برخوردار نیستند. مثلا باور عمومی بر این است که ورزشکاران رشته‌های انفرادی گوشه‌گیر، خجالتی و درون‌گرا هستند، در حالیکه ورزشکاران رشته‌های گروهی، اجتماعی و اهل معاشرت هستند اما زیر‌بنای نظری ادعای فوق روشن نیست. واعظ موسوی (۱۳۸۰) در تحقیق خود به منظور مطالعه کیفیت زندگی ورزشکاران رشته‌های انفرادی و دسته‌جمعی مشخص کرد که کیفیت زندگی زنان رشته‌های انفرادی از رشته‌های گروهی بیشتر است. این برتری در مورد مردها معکوس بود. نتایج تحقیقات وی نشان داد کیفیت زندگی مردهای ورزشکار رشته‌های گروهی بهتر از مردهای ورزشکار رشته‌های انفرادی است و این برتری به این دلیل است که مردان ورزشکار رشته‌های گروهی سه نوع ارتباط را بهتر از گروه دیگر برقرار کرده‌اند: ارتباط با همکاران، ارتباط با اقوام و ارتباط با همسر. از این رو، این باور عمومی که ادعا می‌کند که ورزشکاران رشته‌های دسته جمعی اجتماعی‌تر و معاشرتی‌تر هستند، حداقل در مورد مردها تاکید می‌شود. همچنین مشخص شد که زنان ورزشکار رشته‌های انفرادی کیفیت زندگی بهتری نسبت به زنان ورزشکار رشته‌های گروهی دارند. این یافته نیز یکی از یافته‌های با ارزش تحقیق وی بود که باور عمومی برتر بودن ورزشکاران رشته‌های گروهی را از نظر مهارت‌های زندگی به چالش وا داشت. برتری زندگی زنان ورزشکار رشته‌های انفرادی بر زنان ورزشکار رشته‌های گروهی به این دلیل است که آنها رابطه بهتری با فرزندان خود دارند، بهزیستی مادی بهتری دارند و در تعطیلات خود رفتار مناسب‌تری دارند. یافته‌های وی نشان داد که مردان با ورزش‌های گروهی و زنان با ورزش‌های انفرادی سازگار‌ترند.
تقسیم‌بندی دیگری که در رابطه با نوع ورزش وجود دارد ورزش تماسی و غیر‌تماسی است. ورزش تماسی ورزشی که در منابع contact یا collision sport نیز خوانده می‌شود از جمله ورزش‌هایی است که دو یا چند حریف لزوما در رویارویی، تماس نزدیک و درگیری با یکدیگرند؛ مانند ورزش‌های رزمی مثل کاراته و یا ورزش‌های تیمی مانند هندبال و فوتبال از این دسته ورزش‌ها هستند (سروری). از سوی دیگر ورزش‌هایی مانند تنیس و والیبال که هیچ تماس یا برخوردی بین بازیکنان به وقوع نمی‌پیوندد، جزو ورزش‌های غیر تماسی محسوب می‌شوند. بنابراین یک ورزش از این دو تقسیم‌بندی خارج نیست. به عنوان مثال ورزش کبدی علاوه بر اینکه ورزشی گروهی است، جزو ورزش‌های تماسی نیز محسوب می‌شود.
بر اساس این تقسیم‌بندی‌ها، توجه به رفتار ورزشکار با توجه به ماهیت ورزش وی امکان‌پذیر می‌باشد. کاشانی (۱۳۸۹) در تحقیق خود به مقایسه سر‌سختی ذهنی که یکی از عوامل روانی مهم در تعیین موفقیت ورزشکاران محسوب می‌شود را در رشته‌های انفرادی تماسی و غیر‌تماسی در سطوح مختلف مهارتی پرداخت. نتایج تحقیق وی نشان داد، نوع رشته ورزشی (تماسی و غیر‌تماسی)، اثر معنی‌داری بر میزان سرسختی ذهنی ورزشکاران ایجاد می‌کند. این تقسیم‌بندی‌های انجام شده به پژوهشگر کمک می‌نماید تا رفتار ورزشکار یا ورزشکاران را با توجه به نوع ورزش مورد نظر بررسی نماید. از آنجایی که ورزشکار یکی از ورزش‌های تیمی فعالیت خود را در گروه و به همراه سایر افراد تیم انجام می‌دهد، لذا پیش‌بینی این موضوع که وی تمایل زیادی به گذراندن اوقات فراغت خود به صورت گروهی دارد، دور از انتظار نیست.
با طرح یک مثال به توضیح بیشتر این موضوع پرداخته می‌شود. ورزش گلف یک ورزش انفرادی و غیرتماسی می‌باشد. لذا یک بازیکن گلف هنگام مسابقه و یا تمرین مدت زمان زیادی را تنها سپری می‌کند. بنابراین احتمال دارد این فرد تمایل چندانی به فعالیت‌هایی که بصورت دسته جمعی انجام می‌شود، نداشته باشد. چراکه اوقات فراغت نیز همانند ورزش می‌تواند گروهی و یا انفرادی باشد.
یک تقسم‌بندی دیگر ورزش به صورت رقابتی و تمرینی می‌باشد. نتایج تحقیقات انجام شده توسط محققان متعدد نشان می‌دهد که افزایش فعالیت فیزیکی می‌تواند از طریق ورزش‌های رقابتی در میان مردان و پسران جوان صورت گیرد زیرا تجربه ورزش‌های رقابتی، تاثیر مثبتی بر شرکت آنها در فعالیت ورزشی در اوقات فراغت در آینده دارد و همان‌گونه که این مطالعات نشان می‌دهد، تاثیرات معکوس موقعیت اجتماعی پایین را بر انجام فعالیت ورزشی در اوقات فراغت در مردان کاهش می‌دهد. تحقیقات وویتاس۱۱۱ (۲۰۰۸) عنوان کرد که پیش‌بینی شده شرکت‌کنندگان در ورزش‌های

دسته‌ها: No category

دیدگاهتان را بنویسید