منابع پایان نامه درمورد
سرمایه گذاری، بازاریابی، کسب و کار No category

ر کدام از شرکا در شرکت تشکیل شده ی جدید، سهیم بوده و در اداره ی آن شریک می شوند. معمولاً در این نوع سرمایه گذاری، یکی از شرکا در کشور پذیرنده سرمایه گذاری قرار دارد. این روش سرمایه گذاری فرصتی برای دستیابی سریعتر و کم هزینه تر به بازارهای خارجی را فراهم می کند. البته در صورت فقدان برنامه ریزی و استراتژی دقیق، این روش می تواند اثرات بد جبران ناپذیری را برای شرکت ها ایجاد کند (استوارت و مائون18، 2011).
موضوعات کلیدی در سرمایه گذاری مشترک عبارتند از: مالکیت، مدیریت و کنترل، مدت قرارداد، قیمت گذاری، انتقال تکنولوژی، قابلیت ها و منابع شرکت های محلی و تمایلات دولتی ( فالی19، 2008).
این مشارکت ها به دلایل مختلفی چون ترکیب توانایی ها و مهارت های تکمیلی شرکت های مختلف، کنترل بیشتر روی عملیات، کسب منافع بیشتر برای سهام داران، آگاهی شرکای محلی و آشنایی آنها با محیط فرهنگی، قانونی، سیاسی، دسترسی به شبکه توزیع، ارتباط نزدیک با عرضه کنندگان مواد اولیه و مسؤلان دولتی و … شکل می گیرند (رضایی، 1391). ممکن است سازمان های سرمایه گذار, منابع ضروری برای ایجاد یا توسعه ی یک اثر در یک بازار خارجی را نداشته باشند و این علت بسیار پرنگ تر و مهم تر می شود زمانی که رقبای موجود در کشور میزبان بزرگ و قدرتمند باشند. به همین جهت سرمایه گذاری مشترک منافع حاصل از تسهیم منابع را به دنبال خواهد داشت (بکلاند و سوکی20، 2005).
الف ـ1ـ2 کنسرسیوم21
کنسرسیوم‏ به ائتلاف چند فرد، شرکت، سازمان یا حکومت (یا ترکیبی از این‌ها) باهم برای انجام فعالیت‌های مشترک یا ادغام منابعشان برای رسیدن به هدف مشترک گویند. به طور خلاصه منظور از کنسرسیوم، ائتلاف چند شرکت باهم برای انجام امور انتفاعی است (ویکی پدیا22).
این نوع روش سرمایه گذاری معمولاً کوتاه مدت بوده و به صورت پروژه ای انجام می شود. به علاوه اینکه در این نوع روش سرمایه گذاری نقش شفاف نهادها و تیم های کاری در مدیریت پروژه ذکر می شود یعنی می بایست کلیه افراد پروژه و نهادهای درگیر در سرمایه گذاری از محتوای کنسرسیوم آگاهی دقیقی داشته باشند. ویژگی بارز این نوع سرمایه گذاری ایجاد چارچوب جامعی در مورد توسعه ی عملیاتی پروژه است. این نوع سرمایه گذاری شباهت بسیاری با سرمایه گذاری مشترک دارد. تفاوت این روش با سرمایه گذاری خارجی در این است که معمولاً مدت زمان همکاری کوتاه مدت بوده، شرکت ها و افراد متعددی در سرمایه گذاری شرکت می کنند و معمولاً مشارکت درکشوری انجام می شود که هیچ یک از شرکت ها در آن فعال نیستند. در این سرمایه گذاری، مالکیت و بهره برداری از حقوق مالکیت فکری و تقسیم ریسک بین شرکت ها انجام می شود (چارزورث و هوم23، 2005).
الف ـ1ـ3 ادغام24
در ادغام، شرکت های ادغام شده استقلال خود را از دست داده و یک واحد اقتصادی و حقوقی جدیدی ایجاد می شود. اصولاً در ادغام ها، شرکت ها نمی توانند به صورت یک جانبه فعالیت سرمایه گذاری را متوقف کنند. ادغام ها برای وضعیتی مناسب هستند که نیاز به انعطاف پذیری کمتری وجود داشته و هدف آن بهره گیری از صرفه جویی در مقیاس و افزایش کارائی باشد. انگیزه بسیاری از شرکت ها از ادغام، تقویت مزایای رقابتی و کسب سود بیشتر است. ادغام نسبت به سایر روش ها، روش سریع تری برای رشد کشورها است. ادغام یکی از استراتژی هایی است که شرکت ها به منظور دسترسی به منابع خارجی و رشد خود انتخاب می کنند. از سوی دیگر ادغام ها عموماً برای رویارویی با عدم انطباق محیطی و برای افزایش قابلیت انعطاف شرکت ها صورت می گیرند (رمضانی، 1387). ادغام ها معمولاً به سه روش عمده ادغام عمودی، ادغام افقی و ادغام مختلط اتفاق می افتد.
1ـ ادغام عمودی: این نوع ادغام شامل شرکت های می شود که در جاهای متفاوت زنجیره ی تولید قرار دارند.
2ـ ادغام افقی: در این نوع از استراتژی،شرکت های مشارکت می کنند که در یک صنعت قرار دارند و رقیب به حساب می آیند.
3ـ ادغام مختلط: این نوع ادغام بین شرکت هایی از صنایع متفاوت رخ می دهد (رف25، 2007).
الف ـ2 روش های غیر مشارکتی
روش های غیر مشارکتی نقطه مقابل روش های مشارکتی هستند، که در آنها شرکت بین المللی به منظور انجام فعالیت در یک کشور هدف، به فکر اتحاد با شرکت های دیگر بر نمی آید. در این حالت، شرکت خارجی به منظور انجام فعالیت در کشور هدف، یا مبادرت به تشکیل یک شرکت فرعی با مالکیت کامل می کند و یا با کسب سهام یا اموال یک شرکت محلی، کنترل آن شرکت را بدست می گیرد.
الف ـ 2ـ1 اکتساب26 (تملک)
تملک، عبارت است از بدست آوردن کنترل یک شرکت به وسیله کسب سهام یا اموال آن شرکت. به عبارت دیگر، تملک، خرید سهام یک شرکت موجود با یک مبلغ مشخصی برای به دست آوردن آن است. اصولاً شرکت تملک شده استقلال اقتصادی و آزادی تصمیم گیری خود را از دست می دهد. سرمایه گذار خارجی از طریق تملک، از توانایی های فناوری، رهبری بازار، منابع انسانی، نام تجاری، و دانش فنی شرکت تملک شده بهره مند می شود. سرمایه گذار، کل دانش عمومی اقتصاد محلی و توانایی های صنعت خاص یک شرکت را خریداری می کند. این روش، نسبت به بسیاری از روش های سرمایه گذاری خارجی، سریع تر انجام می شود، زیرا سرمایه گذار متکی به سازمان با تجربه و عملیاتی است. خریدن یک شرکت موجود یا خط تولید، ریسک نسبتاً کمتری دارد. زیرا توسعه به میزان زیادی صورت گرفته و احتمالاً زیرساخت های تجاری مناسب فراهم شده است. بنابر این زمان ورود به بازار در این روش نسبت به ایجاد یک شرکت جدید کوتاه تر می باشد (مگانتز27، 2002).
الف ـ 2ـ2 تأسیس شرکت فرعی با مالکیت 100٪ خارجی ( تأسیس شرکت فرعی با مالکیت کامل28)
در روش تأسیس شرکت فرعی با مالکیت کامل، یک شرکت یعنی شرکت مادر تمام سهام یک شرکت دیگر (شرکت فرعی) را در اختیار دارد. و به همین دلیل نیز کنترل شرکت فرعی تحت نظر شرکت مادر است. به عبارت دیگر، در این شکل از سرمایه گذاری، شرکت های چندملیتی در کشورهای دیگر، یک شرکت وابسته به خود تشکیل می دهند. در این حالت، شرکت فرعی تنها با اجازه ی شرکت مادر می تواند به فعالیت های خود ادامه دهد. در غالب مواقع شرکت مادر کنترل عملیات و مدیریت شرکت فرعی را به عهده دارد. تأسیس شرکت فرعی برای شرکت مادر غالباً با هدف کاهش هزینه های مربوط به مالیات و تعرفه های کمرگی صورت می گیرد. سرمایه گذاری از این طریق روندی کند، پرهزینه و دیربازده دارد، اما مزیت اصلی این روش مدیریت ریسک است (جمالی و همکاران، 1389).
ب ـ مشارکت مدنی
ترتیبات قراردادی برای انجام فعالیت مشترکی است که بدون تشکیل شخصیت حقوقی (شرکت) صورت می گیرد و منافع سرمایه گذاری و نحوه انتفاع هریک از طرفین مشارکت، به ترتیبی که در قرارداد مقرر گردیده قابل برداشت است. مشارکت مدنی شامل کلیه اشکال دیگر کسب و کار است که در آن سرمایه گذار خارجی بدون تشکیل شرکت، در منافع حاصل از سرمایه گذاری ذی نفع می شود. معمولاً سوابق مالی مربوط به مشارکت در دفاتر یکی از طرفین ثبت و ضبط می شود (رمضانی، 1387).
ب ـ1 قرارداد لیسانس29
در یک قرارداد لیسانس، مجوزدهنده برخی از دارائی های اختصاصی خود مانند حق تولید یک محصول یا استفاده از پتنت یا فرآیندهای خاص و یا بهره برداری از علامت تجاری، را در اختیار مجوزگیرنده قرار می دهد و در مقابل لیسانس گیرنده برای جبران امتیازات اخذ شده، حق الامتیاز پرداخت می کند. لازم به توضیح است که بر اساس این نوع قراردادها مالکیت دارائی های اعطا شده در اختیار لیسانس دهنده باقی می ماند. این روش کمک می کند تا لیسانس دهنده از تعرفه های بالای صادراتی خلاص شده و از هزینه ها و تعهد ناشی از سرمایه گذاری اجتناب کند. البته بسیار ضروری است که در این روش لیسانس دهنده از قابلیت اداره ی خطط تولید و بازاریابی محصولات توسط لیسانس گیرنده اطمینان حاصل نماید. به دلیل ماهیت پیچیده این قراردادها، شرکت ها قبل از انعقاد قرارداد باید مبانی قانونی حفاظت و حمایت از این نوع قراردادها را مورد توجه قرار دهند. چرا که در این قراردادها ممکن است مشکلاتی مانند ارزیابی ارزش، منع انتشار اطلاعات در رابطه با بازاریابی، ملموس نبودن محصول و … به وجود آید. به طور خلاصه در قراردادهای لیسانس، نیازی به ایجاد یک سازمان مستقل وجود ندارد، بلکه در این قراردادها، لیسانس دهنده حقوق خاصی را به لیسانس گیرنده در یک کشور دیگر برای استفاده از این حقوق در یک زمینه خاص اعطا می کند. روش لیسانس، بسیار مورد علاقه ی دولت های خارجی است چرا که این روش علاوه بر این که تکنولوژی جدید را برایشان فراهم می آورد، به آموزش و کسب مهارت نیروی کار محلی کمک می کند. لیسانس گیرنده اغلب در پایان مدت قرارداد، تصمیم به شروع کسب و کار برای خود کرده و به عنوان یک رقیب احتمالی برای لیسانس دهنده قد علم می کند (بکلاند و سوکی، 2005).
ب ـ2 قرارداد فرانشیز30 (امتیاز خاص)
این قراردادها بسیار شبیه به قراردادهای لیسانس هستند. تفاوت این قراردادها با قراردادهای لیسانس اعطای کمک های لازم در خصوص طراحی، سازماندهی و بازاریابی است. زمانی که یک شرکت، به شخصیت (حقیقی یا حقوقی) دیگری اجازه می دهد تا از دارائی های آن تحت قراردادهایی مشخص استفاده کند. فرانشیز شکلی از کسب و کار است که در آن یک طرف به عنوان فرانشیزدهنده به طرف دیگر به عنوان فرانشیز کننده، اجازه ی استفاده از نام تجاری خود را به عنوان یکی از ملزومات کسب و کار فرانشیز می دهد. در این جا فرانشیز کننده، مبلغی را تحت عنوان حق الامتیاز به صاحب دارائی (فرانشیز دهنده) پرداخت می کند. این دارائی علاوه بر دارائی های فیزیکی، دارائی های فکری مانند نام و نشان تجاری، پتنت، کپی رایت و یا تخصص و دانش فنی را هم شامل می شود. به عنوان مثال، یک کافه در سنگاپور، در ازای پرداخت مبلغی به باشگاه منچستر یونایتد انگلستان، از لوگوی این باشگاه و رنگ پیراهن آن بر روی فنجان ها و یا تزئینات فضای کافه استفاده می کند. سازمان های فرانشیزی، شکلی از شبکه ها یا کانال های بازاریابی هستند که در آنها یکی از اعضا به عنوان فرانشیزدهنده عمل کرده و وظیفه ی تنظیم توزیع محصولات در بین اعضای شبکه، که عمدتاً خرده فروش هستند را به عهده دارد. این گونه سازمان ها به سه شکل هستند:
خرده فروش های تحت حمایت کننده: آشکارترین مثال این حالت، صنعت خودروسازی است. کارخانه های تولید کننده حق فروش محصولات خود را به خرده فروش هایی تحت عنوان نمایندگی های فروش اعطا کرده و تمامی چالش های مرتبط با فروش (مانند تبلیغات و بازاریابی و …) را به آنها منتقل کرده است.
عمده فروش های تحت حمایت تولید کننده: مثال بارز آن کوکا کولا است. این شرکت، حق استفاده از برند خود را به عمده فروش هایی در بازارهای مختلف ( مثلاً ایران) داده و این عمده فروش ها، با خرید مایع نوشابه از این شرکت، آن را در قوطی پر کرده و با برند کوکا کولا توزیع می کنند. همانطور که ملاحظه می شود، در این حالت، علاوه بر چالش های مربوط به فروش، بخشی از پروسه تولید هم از شرکت اصلی خارج و در قبال آن، حق الامتیاز دریافت می گردد .
خرده فروش های تحت حمایت شرکت خدماتی: در این حالت، یک شرکت خدماتی تلاش می کند تا با ایجاد یک سیستم فراگیر، خدمت رسانی به مشتریان خود را به شکلی اثربخش صورت دهد. سیاست فست فودهای بزرگ دنیا (مانند مک دونالد و برگرکینگ) و یا کسب و کار متل در آمریکا (هروارد جانسون) از این دست محسوب می گردد (اسدی، 1390).
ب ـ3 قرارداد مشارکت در سود
در این روش، شرکت سرمایه گذار با ارائه سرمایه و تجهیزات در عملیات مشارکت داشته و در نهایت پس از بازپرداخت هزینه های انجام شده در سود

دسته‌ها: No category

دیدگاهتان را بنویسید