پایان نامه درمورد 
پوشش گیاهی، محیط زیست، کشور ایران، شرایط آب و هوایی No category

علی فولادمحله ختم می‌شود دارای مخروط‌افکنه‌هایی است که جهت شیب آن به شورتنگه و جاده مذکور ادامه دارد بقیه منطقه کاملاً کوهستانی با ارتفاعات متفاوت بوده و فقط در نواحی جنوب غربی منطقه منتهی به جاده تویه‌دروار از یک سمت و جاده آسفالته تهران ـ مشهد از سوی دیگر کاملاً دشتی با شیب بسیار ملایم می‌باشد که در داخل این دشت تپه‌های کوچک و بزرگ پراکنده‌اند که زیستگاه‌های بسیار مناسبی برای انواع وحوش به حساب می‌آید.
ضمناً در ناحیه غربی، منطقه روستایی تویه‌دروار و در ناحیه شرقی، رودخانه چشمه علی ارتفاعات منطقه را از ارتفاعات مجاور جدا می‌سازد(محیط زیست دامغان،۱۳۹۲).

۳-۹- پوشش گیاهی
با توجه به شرایط اقلیمی و آب و هوایی پوشش گیاهی منطقه از تنوع نسبتاً خوبی برخوردار است اگرچه عمده پوشش گیاهی از گیاهان مرتعی می‌باشد لکن در ارتفاعات بالاتر گونه‌های درختی اورس بیش از سایر انواع درختان و درختچه‌ها خودنمایی می‌کند و پوشش عمده را در آن مکان‌ها به‌وجود می‌آورد. گیاهان غالب در این منطقه اعم از درختی، درختچه، بوته‌ای و علفی عبارتند از:
زرشک، اورس، باریجه، کما، جاشیر، کلامیرزا حسن، چوبک، پرند، فرفیون، نسترن وحشی، درمنه دشتی و کوهستانی، افدرا، شور، اسپند، خارشتر، قیچ، تاغ، گز، کاروان‌کش، کندر، گون، شیرخشت، انواع گرامینه، کنگر، کل غر، آویشن، وشق، دازه، سیاه‌ بن ونی(محیط زیست دامغان،۱۳۹۲).

شکل۳-۲- روستای دروار (یکی از روستاهای شکار ممنوع سفید کوه و آرسک)
۳-۱۰- پوشش جانوری
از آنجایی که منطقه مذکور دارای بخش‌های دشتی و کوهستانی تپه ماهوری و زیستگاه‌های مناسب و متنوع می‌باشد و از نظر پوشش گیاهی وضعیت نسبتاً خوبی دارد و نیز برخی از زیستگاهها به دلیل صعب‌العبور بودن از جمله سفیدکوه و صخره‌های آرسک از آرامش نسبتاً خوبی برخوردار است، گونه‌های جانوری مختلفی در آن زیست می‌کنند که با توجه به عرض بسیار کم جغرافیایی آن وجود تنوع در این حد بسیار جالب و از موارد استثنائی است، و می‌توان بر اساس آمار و مشاهدات انجام شده بی‌اغراق اعتراف نمود که یکی از مهمترین زیستگاههای یوزپلنگ در مناطق دشتی آن می‌باشد. جانورانی که در این منطقه زیست می‌کنند عبارتند از: آهو، یوزپلنگ، کل وبز، پلنگ، قوچ و میش، گربه وحشی، خرس، خوک، گرگ، شغال، روباه، خرگوش، تشی، موش، انواع مارها، لاک‌پشت، جوجه‌تیغی، مارمولک، سوسمار، بزمجه، کبک، کبک دری، تیهو، کبوتر، قمری، باقرقره، کرکس، کلاغ، کلاغ زاغی، زاغچه، سار، هوبره، انواع بازهای شکاری، انواع گنجشک(محیط زیست دامغان،۱۳۹۲).

۳-۱۱- زیستگاه‌های مهم منطقه
در منطقه سفیدکوه و آرسک زیستگاههای متنوعی برای انواع وحوش اعم از دشتزی یا کوهزی وجود دارد که اهم این زیستگاهها به تفکیک حوزه عبارتند از:
گیوتنگه، آرسک، سیاه‌مرزا، کافرسر، سرخ‌کلو، آکس، نعنائی، کلبی، فیخار، آهوانو، یورتو، سِنْجو، اَمروانو، خامنو (محیط زیست دامغان،۱۳۹۲) (شکل۳-۳).

شکل۳-۳- کوههای آهوانو در منطقه شکار ممنوع سفید کوه و آرسک
۳-۱۲- زمان نمونه‌برداری
از فروردین ماه ۱۳۹۲ تا اواخر آبان ماه ۱۳۹۲ نمونه‌برداری انجام شد. کار نمونه ‌برداری در تمام شرایط آب و هوایی و در تمام ساعات طول روز و شب (از ساعات اولیه صبح تا غروب و اواخر شب) انجام گرفت که در ایستگاه‌های مختلفی که در منطقه شکار ممنوع سفیدکوه و آرسک زده شد نمونه‌گیری انجام گرفت(شکل۳-۴).

۳-۱۳- آشنایی با زیستگاه
کشور ایران به علت ورود اقلیم‌های متعددی چون اقلیم اروپایی از شمال غرب، اقلیم مدیترانه‌ای از غرب، اقلیم گرم آفریقایی از جنوب و جنوب غرب، اقلیم هندومالزیایی از شرق و شمال شرق و وجود دو رشته ‌کوه عظیم البرز و زاگرس، وجود دریاچه‌ی خزر در شمال و خلیج فارس و دریای عمان در جنوب و قرارگیری این کشور در فلات مرکزی و در مسیر بیابان‌های اصلی جهان از صحرای آفریقا تا چین از تنوع زیستگاهی بالایی برخوردار است. به تبع این تنوع اقلیمی در زیستگاه، ایران در مقایسه با سایر کشورهای خاورمیانه و حتی اروپا نیز از تنوع بالای گونه‌های گیاهی و جانوری، به ویژه خزندگان برخوردار است. اصلی‌ترین و مقدماتی‌ترین گام در پایه‌ریزی یک تحقیق، آشنایی هر چه بیشتر با زیستگاه مورد مطالعه است.
دوزیستان ایران بیشتر در نزدیک منابع آبی مانند نهرها، برکه‌ها، دریاچه‌ها، دریاها و از این قبیل یافت می‌شوند. بیشترین تنوع گونه‌های دوزیستان کشور به استان‌های شمالی کشور و پس از آن نیمه غربی و شمال غربی آن مربوط می‌شود. با توجه به وجود آب‌های آزاد و به تبع آن رطوبت بالا در استان‌های جنوبی و جنوب غرب کشور، گونه‌هایی از دوزیستان ما نیز در این بخش از کشور حیات می‌کنند که برخی آن‌ها بومی این مناطق و حتی اندمیک ایران هستند.
در مقایسه با دوزیستان که وجود یک منبع آبی یا رطوبتی از ارکان پراکنش اکثر آن‌ها به حساب می‌آید، گونه‌های خزندگان در ایران در تمام قسمت‌های کشور و زیستگاه‌ها پراکنش دارند و در هر نقطهای از کشور که قدم بگذاریم بی‌شک، گونه‌هایی از این رده از مهره‌داران را خواهیم یافت(کمالی،۱۳۹۲).

۳-۱۴- بازدیدمیدانی باتوجه به ویژگی‌ها و رفتارهای گونه‌های احتمالی
پس از بررسی سوابق مطالعاتی، نوبت به حضور در منطقه ومطالعات میدانی است. نخستین نکته قبل از شروع این مطالعات، اطلاع یافتن از زمان فعالیت گونه‌هاست. در بیشتر بخش‌های کشور ایران، گونه‌های خزندگان در فصل بهار و به ویژه از اواخر فروردین تا اوایل خرداد بیشتر به فعالیت می‌پردازند. گونه‌های دوزیستان از اواخر اسفند تا اواخر اردیبهشت بیشترین فعالیت را دارا هستند. در میان دوزیستان و خزندگان، ۳ زمان کلی فعالیت وجود دارد: زمان فعالیت در برخی از گونه‌ها فقط به ساعت‌های روز معطوف می‌شود که به این دسته از گونه‌ها به اصطلاح “روزگرد” (روز فعال) می‌گویند. برخی دیگر از گونه‌ها به مرور تکامل و به منظور کاهش احتمال شکار شدن توسط شکارچیان، زمان فعالیت خود را به شب موکول کرده‌اند. این دسته از جانوران “شب‌گرد” (شب فعال) نام دارند. بعضی دیگر از گونه‌ها فقط در هنگام غروب و طلوع خورشید فعالیت می‌کنند. گونه‌هایی نیز هستند که هم در روز و هم در شب به فعالیت می‌پردازند. از دیگر پارامترهای حیاتی برای مطالعه گونه‌های مختلف، اطلاع یافتن از نیازهای زیستی آنهاست. از آن جمله می‌توان به پوشش‌های گیاهی مختلف، نیاز به وجود یا نبود منابع آبی، بسترهای خاص زمین از قبیل ماسه، سنگ، صخره، خاک، رس، علفزار، درختچه‌زارها و … اشاره کرد. عامل دیگری که می‌تواند بر پراکنش گونه‌ها نقش داشته باشد، حضور انسان است. پراکنش برخی از گونه‌ها هیچ تضادی با حضور انسان ندارد، به طوری که یکسری از گونه‌ها را می‌توان در محل سکونت انسان‌ها یا روی سازه‌های انسان ساخت چون پل‌ها، کانال‌های آبیاری و آب‌رسانی، تونل‌ها و از این قبیل یافت. بسیاری از گونه‌ها به حضور انسان حساس هستند و هرگز در محلی که انسان سکونت یا رفت و آمد دارد، دیده نمی‌شود(کمالی،۱۳۹۲).

این مطلب رو هم توصیه می کنم بخونین:   منبع پایان نامه ارشد درباره تربیت بدنی، معلمان مدارس، سطح معنادار، معلمان تربیت بدنی

۳-۱۵- یافتن و جمع‌آوری نمونه‌ها
داشتن چشمان تیزبین و گوش‌های قوی از ملزومات اساسی برای یافتن دوزیستان و خزندگان است. در این راستا، ابزارهای متعددی وجود دارند که با استفاده از آن‌ها می‌توان به این توانایی‌ها افزود. از آن جمله ابزارها و تجهیزات می‌توان به چراغ‌قوه برای دیدن گونه‌های شب‌گرد، آینه برای بررسی شکاف‌ها در روز، دوربین دوچشمی برای مشاهده گونه‌های درشت ‌جثه و حساس از فاصله دور و بیلچه برای کندن خاک و کمک به بیرون آوردن نمونه‌ها از زیر خاک نام برد. پس از یافتن نمونه‌های دوزیستان و خزندگان می‌توان آن‌ها را با استفاده از دست (با رعایت نکات ایمنی و زیست محیطی)، توردستی (برای گرفتن دوزیستان و لاک‌پشت‌های برکه‌ای)، چوب مارگیری و قلاب (برای گرفتن مارها) و کمند (برای گرفتن سوسمارها از فاصله دور) گرفت. در هنگام صید مارها، باید قبل از هر اقدامی از سمی بودن یا نبودن آن اطمینان حاصل کرد. اگر امکان شناسایی مار در لحظه وجود نداشته باشد، لازم است حتماً فرض بر این گذاشته شود که مار سمی است و برای صید آن ابتدا باید مار را از ناحیه سر مهار و سپس صید کرد.
یکی از کارهایی که برای صید دوزیستان و خزندگان باید انجام داد جستجوی زیر سنگ‌ها و تنه‌های درختان است. بسیاری از این موجودات برای استراحت و یا مخفی شدن به این مناطق پناه می‌برند. در این مورد باید دقت داشت که حتماً سنگ‌ها و تنههای درختان به سمت خودمان برگردانده شوند؛ زیرا اگر دوزیست و یا خزندهای در زیر سنگ و یا تنه درختی باشد، پس از جابجا شدن سنگ یا تنه درخت به سمت جلو حرکت می‌کند نه به سمت ما. این کار دو حسن دارد. از یک سو، اگر حیوان خطرناک یا سمی در زیر آن وجود داشته باشد، به سمت ما نمی‌آید و خطر کمتری ما را تهدید خواهد کرد. از سوی دیگر، با بیرون آمدن آن موجود از زیرسنگ یا تنه درخت و حرکت به جلو، این امکان را برای ما فراهم می‌سازد تا آن را ببینیم و از مسیر فرارش آگاهی یابیم. در نتیجه، احتمال اینکه آن را گم کنیم و یا از دست بدهیم، کمتر خواهد بود.
با در نظر گرفتن این نکته که اکثر گونه‌های سوسمارها خاصیت خودبری دم دارند و برخی دیگر پوست خود را می‌کنند، برای صید این قبیل گونه‌ها حتماً باید این نکته را مد نظر قرار داد و طوری آنها را صید کرد که به آنها آسیب وارد نشود. اگر دم یک سوسمار در هنگام صید قطع شد، بهتر است دم قطع‌شده را همراه خود برد تا بتوان برای اندازه‌گیری طول دم از آن استفاده کرد (کمالی،۱۳۹۲).
۳-۱۶- ثبت مشاهده‌های کلی
پس از مشاهده هر یک از گونه‌ها، باید یک فرم اطلاعاتی برای آن‌ها تکمیل شود که در آینده به عنوان شناسنامه هر نمونه بوده و به منظور مطالعات آتی به عنوان سند معتبر قابل ارجاع خواهد بود. از جمله اطلاعاتی که باید برای تک تک گونه‌ها ثبت شود، عبارتند از نام گونه که با استفاده از یک کلید شناسایی معتبر شناسایی شده باشد. نام محقق، تاریخ مشاهده گونه، ساعت مشاهده، نام تحویل یافت نمونه، موقعیت جغرافیایی (طول و عرض جغرافیایی)، شرایط جوی، دمای هوا، نوع زیستگاه، نوع پوشش گیاهی، نوع بستر و اطلاعات ریخت‌شناسی و اندازه‌های جانور. در انتها باید بخشی به عنوان شرح مشاهده‌ها لحاظ شود. در این قسمت، سایر اطلاعاتی نوشته می‌شوند که به نظر می‌رسد در مشاهده‌ها لحاظ شود. در این قسمت، سایر اطلاعاتی نوشته می‌شوند که به نظر می‌رسد در هدایت پروژه و مطالعات بعدی مفید باشد. به هر نمونه‌ای شماره‌ای داده شود که در صورت تثبیت نمونه به صورت “تگ” به آن متصل می‌شود(کمالی،۱۳۹۲).

۳-۱۷- تهیه عکس و

دسته‌ها: No category

دیدگاهتان را بنویسید