پایان نامه با کلید واژه های 
فعالیت جسمانی، مصرف مواد، مواد مخدر، اوقات فراغت No category

ارادی، ارتباط با اجتماع، پیشرفت، ارتباط پایدار با بزرگسالان، اظهار عقیده، احساس مالکیت و کنترل می‌باشد (هانسن و همکاران۷۳، ۲۰۰۳).
پیشرفت و توسعه جوانان در گرو ارتباطات شخصی و خصوصی با دیگران شکل می‌گیرد. این ارتباطات در گروه‌های گوناگونی اتفاق می‌افتد که این گروه‌ها می‌توانند خانواده، همسالان و مدرسه باشند (‌برونفر برنر۷۴، ۱۹۷۹). والدین به طرق گوناگون در فعالیت‌های فرزندان خویش نقش دارند و این اثر شاید باعث توسعه ارتباط والدین با فرزندان شود (ماهونی و استاتین، ۲۰۰۰). شاید والدین فرزندان خود را به طرقی حمایت کنند که اثرات مثبت این حمایت نسبت به فعالیت‌های سازمان‌یافته بیشتر است (اندرسون و همکاران۷۵، ۲۰۰۳ و فلتچر و همکاران۷۶، ۲۰۰۰).
والدینی که با فرزندان و مربیان آن‌ها در فعالیتی که در آن شرکت می‌کنند رابطه‌ی مستقیمی داشته باشند در نتیجه جوانان احساس حمایت از تلاش‌های خود را در فعالیت‌هایشان خواهند داشت، هم‌‌چنین باعث بهتر شدن روابط والدین با فرزندان می‌شود (آپدراگراف و همکاران۷۷، ۲۰۰۱). اگر‌چه اهمیت نقش والدین در زمینه‌ی فعالیت‌های سازمان‌یافته در تحقیقات و پژوهش‌های زیادی مورد تاکید قرار گرفته است اما نقش پدر نسبت به مادر در گذران وقت با جوانان و همسالان، مثل شرکت در فعالیت‌های ورزشی بیشتر است (کروتر و همکاران۷۸، ۱۹۹۵).

۲.۱۱ یکپارچگی در فعالیت‌های گروهی
فعالیت در یک گروه به جوانان فرصت پیدا کردن دوستان جدید و ایجاد ارتباط با افراد خارج از محدوده‌ی خودرا ایجاد می‌کند (دورکین و همکاران۷۹، ۲۰۰۳و فردریکس و همکاران۸۰، ۲۰۰۲). اعضای گروه منبع مثبت و خوبی برای تایید جوانان به شمار می‌روند. مطالعات نشان می‌دهند که فعالیت‌های سازمان‌یافته می‌توانند وسیله‌ای برای همسو کردن اعضای گروه باشند. هم‌چنین بسیاری از فعالیت‌ها، دارای اثر متقابل درون‌گروهی می‌باشند یعنی عضو گروهی بودن و پذیرش از سوی سایرین در یک گروه فرد را به سوی تجارب اجتماعی رهنمون در فعالیت‌های سازمان‌یافته رهنمون می‌سازد (فردریک و همکاران، ۲۰۰۲). و ملاقات دوستان منجر به یکپارچگی اجتماعی و افزایش تجربه‌ی شخصی جوانان می‌شود (پاتریک و همکاران۸۱، ۱۹۹۹).

۲.۱۲ حمایت از طرف رهبران (مربیان)گروه
جوانان در فعالیت‌های سازمان‌یافته مورد تایید افراد بزرگ‌سال (رهبران) قرار می‌گیرند که ادامه‌ی این ارتباطات جدید می‌تواند منبع حمایتی و راهنمائی (راهبردی)جوانان را تقویت کند (دورکین و همکاران، ۲۰۰۳و رودس و اسپنسر۸۲، ۲۰۰۵). حمابت بزرگ‌ترها منجر به کاهش استرس و باعث آرامش و اعتماد به نفس در تیم می‌شود (ماهونی و همکاران، ۲۰۰۲). به طور کلی رهبران، اعضای گروه و والدین، همگی در ایجاد ارتباطات مثبت و مشارکت اجتماعی جوانان نقش تعیین کننده دارند.
هم‌چنین شرکت جوانان در چنین فعالیت‌هائی می‌تواند موجب جلب حمایت گسترده شود (ایکل و همکاران، ۲۰۰۳). ایجاد ارتباط با افراد غیر‌فامیل بزرگ‌سال نقش محافظتی را برای جوانان به خصوص آن‌هائی را که در محله‌های پر‌خطر زندگی می‌کنند به همراه دارد (‌دوبویس و همکاران۸۳، ۲۰۰۲ و لودار و همکاران۸۴، ۲۰۰۰).

۲.۱۳ رابطه‌ی بین فعالیت‌های اجتماعی و ضد‌اجتماعی
رواج مشکلات رفتاری در بین جوانان می‌تواند دلیل خوبی برای مطالعه‌ی رابطه‌ی بین فعالیت‌های اجتماعی و ضد اجتماعی جوانان باشد. تحقیقات تجربی به طور آشکاری رابطه‌ی بین مصرف الکل، سیگار، ماریجوانا و سایر رفتارهای ضد‌اجتماعی، مصرف دارو و رفتارهای منحرف عمومی را نشان می‌دهند (بیگلن و همکاران۸۵، ۱۹۹۰و نوکامب و بنتلر۸۶، ۱۹۸۸). یک فرض مهم برای ارتباط قوی بین مشکلات رفتاری جوانان این است که انگیزها و علت‌های عمومی و مشترکی دارند (دانو وان و جسور۸۷، ۱۹۸۵و جسور، ۱۹۷۷). نتایج تحقیقات این را نشان می‌دهد که هم دخترها و هم پسرها دارای مشکلات اجتماعی، اقتصادی و اخلاقی می‌باشند (دانو وان و جسور، ۱۹۸۵ و فارل و همکاران۸۸، ۱۹۹۲). در عین حال که رابطه‌ی بین مشکلات مختلف جوانان تصدیق شده، ارزیابی رابطه‌ی بین رفتارهای مختلف اجتماعی و رابطه‌ی رفتارهای اجتماعی با رفتارهای ضد اجتماعی مبهم می‌باشد، این ابهامات مربوط به سلامت و چشم‌انداز جامعه می‌باشد برای مثال مطالعات کمی به رابطه‌ی افزایش سلامت رفتار جوانان اشاره دارند و هم‌چنین به ارتباط بین عامل‌های افزایش رفتار‌های سالم با رفتارهای ناسالم پرداخته اند (هاوکینز۸۹، ۱۹۹۲و دانووان و همکاران، ۱۹۹۳).
نتایج تحقیقات به طور عمومی رابطه‌ی معکوسی را بین مشکلات جوانان و مسائلی که رفتار جوانان را با خطر مواجه می‌کنند، (مثل مصرف مواد مخدر و رفتار‌های منحرف) با رفتارهائی که سلامت رفتاری جوانان را افزایش می‌دهند (مثل فعالیت جسمانی، رژیم غذائی، خواب و تمرینات سالم) را نشان می‌دهند. علاوه بر دیدگاه سلامت، محققین روابط اجتماعی دیگری را بین رفتارهای اجتماعی و ضد‌اجتماعی جوانان نشان دادند. مدارکی وجود دارد که نشان می‌دهند شاید شرکت در فعالیت‌های اجتماعی بر مصرف مواد مخدر و سایر رفتار‌های بد در دوران جوانی تاثیر بگذارد چرا که بسیاری از این فعالیت‌ها تحت نظارت و سازمان‌یافته هستند (میشل و همکاران۹۰، ۲۰۰۱). هم چنین میشل در مورد این که فعالیت‌هائی که مورد نظارت قرار می‌گیرند و سازمان‌یافته هستند به طور گسترده‌ای باعث افزایش راه‌هائی برای گذراندن اوقات فراغت می‌توانند باشند.
پیترسون۹۱ و همکارانش در سال ۱۹۹۲، نیز بر این که سرپرستی و نظارت فعالیت باعث کاهش رفتار‌های ضد‌اجتماعی آن‌ها می‌شود تاکید داشتند.
علاوه بر این چندین محقق دیگر نیز بر این که فعالیت‌هائی هم چون ورزش‌های سازمان‌یافته و یا شرکت در فعالیت جسمانی ممکن است باعث کاهش مصرف مواد مخدر و سایر رفتارهای بزهکارانه شوند تاکید دارند. چون فعالیت‌های فوق زمان کمی را برای کارهای دیگر در اختیار جوانان باقی می‌گذارند (پت و همکاران۹۲، ۱۹۶۰و سگراو۹۳، ۱۹۸۳).
بسیاری از کارهائی که باعث پیوند فعالیت‌های اجتماعی با رفتارهای ضد‌اجتماعی می‌شود بر رابطه‌ی ویژه‌ی بین مصرف مواد مخدر و فعالیت جسمانی، تمرین و شرکت در ورزش‌های سازمان‌یافته متمرکز می‌باشد (پت و همکاران، ۱۹۹۶ و ویل جالمسون و تورلیندسون۹۴، ۱۹۹۲).چندین پژوهش نشان دادند که رابطه‌ی متناقضی بین شرکت در فعالیت جسمانی و مصرف مواد وجود دارد، برای مثال فعالیت جسمانی کم با مصرف زیاد سیگار و مارجوانا رابطه دارد و فعالیت جسمانی شدید با مصرف کم الکل در ارتباط است (پت و همکاران، ۱۹۹۶).
برخی محققین رابطه‌ی منفی بین شرکت در فعالیت ورزشی و رفتارهای ضداجتماعی گزارش کردند (‌لوتز۹۵، ۱۹۸۱و وام.سی.ماهون۹۶، ۱۹۹۰). اما مدارکی که بخواهند این فرضیه را حمایت نمایند چندان قابل اعتماد نیست (بگ و همکاران۹۷، ۱۹۹۶ و موتری و پارفیت۹۸، ۱۹۸۸). تضادی که در نتایج پیش می‌آید ممکن است به خاطر اندازه‌گیری‌های گوناگون و متعددی باشد که توسط محققین در تعیین فعالیت جسمانی (فعالیت بدنی، تمرین، ورزش سازمان یافته)، انواع فعالیت ورزشی و رفتارهای ضد‌اجتماعی مورد آزمایش و طرح تحقیق و یا استراتژی تجزیه و تحلیل نتایج صورت پذیرد.
غیراز فعالیت جسمانی، فعالیت‌های اجتماعی دیگری وجود دارندکه شاید افراد در آن‌ها شرکت نمایند برای مثال می‌توان به فعالیت‌های مذهبی، فعالیت‌های فوق‌برنامه تحصیلی مثل کلاس‌های فوق‌برنامه مدارس یا برنامه‌های تمرین موسیقی اشاره کرد (بوردن و همکاران۹۹، ۲۰۰۱).

این مطلب رو هم توصیه می کنم بخونین:   منبع پایان نامه ارشد درباره تربیت بدنی، درس تربیت بدنی، معلمان تربیت بدنی، شهر کرمان

۲.۱۴ نگاهی بر رابطه‌ی بین فعالیت‌های بعد از مدرسه و رفتارهای ضد‌اجتماعی
با توجه به زمینه‌ی جرم شناسی، نظریه‌ی فعالیت‌های روزمره، تفسیری را برای رابطه‌ی بین فعالیت‌های اوقات فراغت و رفتارهای ضد‌اجتماعی ارائه گردیده است و بحث بر سر این موضوع است زمانی را که جوانان با همنوعان خود صرف فعالیت‌های اجتماعی با ساختار پائین می‌نمایند رابطه‌ی مستقیمی با رفتارهای ضد‌اجتماعی دارد برای این که آنان در این موقعیت، فرصت‌های کافی برای رفتارهای ضداجتماعی و خلاف عرف جامعه را دارند که شاید توسط همنوعان خود مورد تشویق و تایید قرار بگیرند. از سوی دیگر، یک موقعیت اجتماعی می‌تواند تاثیر فوری بر رفتار گذاشته و فرصت و انگیزش کافی را برای رفتارهای ضداجتماعی ایجاد کند (اوسگاد و همکاران، ۱۹۹۶).
هم‌چنین به وسیله‌ی یافته‌های تجربی و تجزیه و تحلیل نمونه‌‌های قومی مختلف از ۱۹ تا ۲۶ ساله، این دیدگاه را حمایت کردند. این تجزیه و تحلیل‌ها نشان دادند که شرکت در فعالیت‌های غیر‌سازمان‌یافته با رفتارهای ضد اجتماعی مثل رفتارهای جنایی، مصرف دارو و الکل و رانندگی خطرناک ارتباط مستقیمی دارند (هایرسچی۱۰۰، ۱۹۶۹). مطابق دیدگاه نظریه‌ی فعالیت‌های روزمره، تاثیرات مضر شرکت در فعالیت‌هائی مثل ورزش و یا برنامه‌های بعد از مدرسه در مراکز تفریحی با عامل گرایش به این گونه رفتار‌های ضد اجتماعی شناخته می‌شود. هایرسچی (۱۹۶۹) نشان داد که درک فعالیت‌ها به عنوان ویژگی جامعه و کنترل آن‌ها توسط جامعه باعث ایجاد محدودیت در انجام رفتار‌های ضداجتماعی می‌شود.
هاودن۱۰۱ (۱۹۹۹) بر حفظ تاثیر فعالیت‌های هدف‌دار تاکید دارد. در مقابل برخی محققین بر تاثیرات فوری انواع فعالیت بر فرصت‌ها، پاداش‌ها، و کنترل اجتماعی که در درون الگوهای گفته شده تاکید کرده‌اند و برخی دیگر به پتانسیل مثبت موجود در فعالیت‌های اوقات فراغت و برنامه‌های فوق برنامه مدارس اعتقاد دارند و فعالیت‌ها را شامل تاثیرات اجتماعی مثبت، قابلیت و شناسائی اطلاعات، وابستگی به گروه همنوعان و تشکیل گروه می‌دانند و فعالیت را دارای تاثیرات خوب اخلاقی و نتایج مثبت و ماوراء زمان و مکان تلقی می‌کنند. این محققین طبق اسناد و مدارکی که از مطالعات خود به دست آورده‌اند نشان دادند که شرکت دانش آموزان در فعالیت‌های هدف‌دار و برنامه‌های فوق برنامه‌ی مدارس در طول دوران تحصیلی دبیرستان باعث افزایش رفتار‌های مثبت و کاهش رفتار‌های منفی می‌شود. (ماهونی وهمکاران، ۲۰۰۳ و ایکل و همکاران، ۱۹۹۹ ولارسون۱۰۲، ۱۹۹۴ و ماهونی، ۲۰۰۰و میشل و همکاران، ۲۰۰۱).
این تصور که فعالیت‌های هدف‌دار و برنامه‌های اجتماعی بعد از مدرسه باعث تقویت زمینه‌های مهمی از روابط اجتماعی در نوجوانان و جوانان می‌شود ذهن افراد را به سوی فهم و درک تاثیر برنامه‌های فوق برنامه‌ی مدارس که از رفتار‌های ضد‌اجتماعی جلوگیری می‌کنند هدایت می‌کند گاتفردسون۱۰۳و همکاران (۲۰۰۴) بر اساس ارزیابی فعالیت‌های فوق برنامه‌ی مدارس نشان دادند برنامه‌هائی که بر مهارت‌های اجتماعی و توسعه‌ی شخصیتی افراد تاکید دارند با برنامه‌هائی که در واقع هدف آن تلاش برای ممانعت کودکان از رفتن به سمت کارهای خلاف است مغایرت دارند. بنابراین، برنامه‌های موثر که باعث توسعه‌ی اجتماعی

دسته‌ها: No category

دیدگاهتان را بنویسید