منبع پایان نامه ارشد درباره 
تربیت بدنی، آموزش و پرورش، نیروی انسانی، درس تربیت بدنی No category

صریح شده بود به طوری که در ماده دوم این قانون آمده بود که پرورش جسمانی باید در برنامه درسی لحاظ گردد. در سال ۱۳۰۶ بنا به پیشنهاد سید محمد تدین وزیر فرهنگ وقت و بر اساس قانونی که در مجلس شورای ملی تصویب شد، درس تربیت بدنی و ورزش به صورت رسمی جزء برنامههای درسی همه مقاطع تحصیلی در ابتدایی تا متوسطه قرار گرفت. به موجب این قانون هر روز یک ساعت از برنامه دانشآموزان به درس تربیت بدنی و ورزش اختصاص یافت.
اجرای این قانون به علت کمبود امکانات و نیروی متخصص در عمل اجرا نشد. از سویی برای تربیت معلمان متخصص اقدامی به عمل نیامده بود و از سوی دیگر مکان و تجهیزات ورزشی در ساختمان مدارس پیش بینی نشده بود و گاهی اوقات، حتی فضای کافی برای اجرای سادهترین فعالیتهای ورزشی و بازیها فراهم نبود اما وجود همین قانون و اجباری شدن درس تربیت بدنی در مدارس باعث شد که وزارت معارف وقت به چاره اندیشی و برنامه ریزی برآید. از این رو در سال۱۳۱۲، اولین تشکیلات ستادی تربیت بدنی و ورزش تشکیل شد و دایره تربیت بدنی در وزارت معارف به وجود آمد، این دایره در سال ۱۳۱۳ به انجمن ملی تربیت بدنی و پیشاهنگی ایران تغییر نام داد. این انجمن در شهرستانها شعبه ایجاد کرد و از سال ۱۳۱۳ بر اساس تصویب هیئت وزیران، شهرداری ها مکلف شدند نیم درصد از عواید خود را به انجمن تربیت بدنی و پیشاهنگی هر شهر بپردازند، که در سال ۱۳۱۷ این اعتبار به یک درصد و در سال ۱۳۲۸ به ۵/۲ تا ۵ درصد افزایش یافت. این اعتبارات چنان که باید تحقق نیافت و در سال ۱۳۱۳ از سوی وزارت کشور مقرر شد که شهرداریها در سراسر کشور حدود ۳ درصد از عواید را به انجمنهای تربیت بدنی شهرستانها پرداخت نمایند. مسابقات ورزشی از سال ۱۳۴۱ در رشتههای ورزشی مختلف برای دانش آموزان و دانشجویان و گروههای آزاد زیر نظر انجمن تربیت بدنی و پیشاهنگی برگزار میشد، اما از سال ۱۳۲۰ وضعیت تشکیلاتی ورزش کشور تغییر کرد، اداره تربیت بدنی وزارت فرهنگ از تشکیلات اداری انجمن جدا شد و مسئولیت انجمن به امور ورزشی غیر آموزشگاهی تغییر یافت، از سال ۱۳۲۷ مسابقات ورزشی آموزشگاهی زیر نظر مستقیم اداره تربیت بدنی وزارت فرهنگ قرار گرفت. در ۱۳۳۱ به موجب دستور وزارت فرهنگ کمیسیونی متشکل از عده ای از دبیران مامور بررسی برنامههای تحصیلی پایه های بعد از چهار سال اول ابتدایی شد، کمیسیون مذکور پس از بررسی چهار ساعت ورزش در هفته در دو بعداز ظهر برای چهار سال دوم تحصیلی مقرر نمود. تا پیش از سال ۱۳۳۴ اداره تربیت بدنی وزارت آموزش و پرورش با مختصر تغییراتی وظایف امور آموزشی درس ورزش و فعالیتهای فوق برنامه و مسابقات را بر عهده داشت. در سال ۱۳۳۴ مسابقات قهرمانی آموزشگاههای کشور با شرکت قهرمانی منتخب آموزشگاههای استانهای کشور در تهران برگزار شد. در سال ۱۳۳۵ تشکیلات مرکزی ستادی تربیت بدنی و ورزش دانشآموزی دچار تحول اساسی شد و اساسنامه جدیدی در شورای عال فرهنگ به تصویب رسید به موجب آن “اداره کل تربیت بدنی” در وزارت فرهنگ تاسیس شد. از زمان تاسیس اداره کل تربیت بدنی برنامه ورزش صبحگاهی در مدارس ایران به اجرا درآمد. در مرداد ۱۳۳۵ سازمان تربیت بدنی تحت پوشش وزارت آموزش و پرورش قرار گرفت. این تصمیم بیشتر به سبب ناکامی در بازیهای المپیک ۱۹۷۶ کانادا بود و قانون انحلال نیز در شهریور ۱۳۵۶ از تصویب مجلس وقت گذشت، به موجب این قانون وظایف و اختیارات سازمان به دبیرخانه سازمان ورزشی ایران و وزارت آموزش و پرورش واگذار گردید. با پیروزی انقلاب اسلامی، سازماندهی جدید سازمان ورزش در قبل از انقلاب متوقف گردید. سپس به موجب لایحه مصوبه ۲۴/۳/۵۸ “شورای انقلاب” قانون انحلال سازمان لغو گردید. پس از آن سازمان تربیت بدنی به عنوان یکی از سازمانهای تابع نخست وزیری به شمار میآید.
در سال ۱۳۵۷ با تصویب سازمان امور اداری و استخدامی کشور، هدف و وظایف و پستهای سازمانی معاونت ورزشی وزارت آموزش و پرورش تایید شد و برای اجرا به وزارت آموزش و پرورش ابلاغ گردید. این بالاترین تشکیلات ساختاری تربیت بدنی در وزارت آموزش و پرورش است که برای اولین بار در سطح معاونت این وزارت قرار می گیرد. در سال ۱۳۵۸ در تجدید نظر ساختار وزارت آموزش و پرورش معاونت ورزشی دوباره به اداره کل تربیت بدنی تنزل یافت (کریمی ۱۳۶۴، ۱۲۸).
در سالهای ۱۳۶۴، ۱۳۶۸، ۱۳۷۱ و ۱۳۷۷ ساختار تربیت بدنی آموزش و پرورش مورد بررسی و تجدیدنظر قرار گرفت. در اسفند سال ۱۳۷۷ اداره کل تربیت بدنی به دو اداره کل تربیت بدنی دختران و پسران زیر نظر معاونت پرورشی و تربیت بدنی تفکیک شد این حاکی از آن است که امور مربوط به تربیت بدنی دانش آموزان در دو بخش جداگانه برای پسران و دختران برنامه ریزی و سازماندهی میشود.
در سال ۱۳۸۰ معاونت تربیت بدنی و تندرستی با چهار دفتر تایع تشکیل شد. در تابستان ۱۳۸۱ پس از برگزاری مسابقات قهرمانی کشوری دانش آموزان سراسر کشور “فدراسیون ورزش مدارس” نیز به حوزه تربیت بدنی و تندرستی افزوده شد. هم اکنون امور مربوط به مسابقات و انجمنهای ورزشی و فعالیتهای برون مرزی به عهده این فدراسیون است (کوزه چیان ۱۳۷۶، ۱۲۳).
خلاصه ی تاریخچه تربیت بدنی در مدارس ایران عبارت است از:
اجباری شدن درس تربیت بدنی در تمام مقاطع (۱۳۰۶)
تشکیل کلاس تربیت بدنی بدون برنامه و هدف (از دهه ۱۳۲۰ به بعد)
تدوین برنامه درسی تربیت بدنی دوره ابتدایی (۱۳۷۹)
اجرای برنامه ی درسی تربیت بدنی ،اول ابتدایی (۱۳۸۲)
تدوین برنامه درسی دوره راهنمایی و متوسطه (۱۳۸۳)
تدوین مجدد برنامه درسی دوره راهنمایی و متوسطه (۱۳۸۹)
تصویب اجرای طرحهای ملی در مدارس ابتدایی (۱۳۸۹)

این مطلب رو هم توصیه می کنم بخونین:   پایان نامه درمورد محیط زیست، نمونه برداری، زیست محیطی، استان خراسان

۲-۲-۲ عوامل آموزشی درس تربیت بدنی
تعلیم و تربیت در توسعه ،پیشرفت و دوام فرهنگ ملی موثر است. موسسات تربیتی در توسعه و تکامل منابع و استعدادهای انسانی جامعه نقش اصلی را دارند. مدارس، دانشگاه ها و دانشکده ها موثرترین و قدرتمندترین پایگاه های اجتماعی برای نیل به مهارتهای عقلانی، معرفت، فهم و شناخت لازم برای تصمیم گیری خردمندانه اند. این موسسات به طور مستقیم و غیرمستقیم عامل عمده پیشرفت های اجتماعی هستند و این پیشرفت ها با معرفت، هنر، تکنولوژی، شعور اجتماعی و دیگر موارد ضروری برای رشد ملی ارتباط دارد، تعلیم و تربیت باید نیازها و خواسته های اجتماع را برآورد. در دهه کنونی مدارس دولتی و غیردولتی باید تندرستی و سلامت دانش آموزان را در جریان تلاش برای یک زندگی شاد، پربار و شکوفا کننده استعداد مورد توجه قرار دهند.
تربیت بدنی به عنوان جلوه ای از جریان کلی تعلیم و تربیت، فرایندی است آموزشی- تربیتی که هدف آن بهبود بخشیدن به اجرا و رشد انسان از طریق فعالیتهای جسمانی است و در صورت آموزش صحیح و اصولی نقش شایان توجهی را در فرایند تعلیم و تربیت ایفا خواهد کرد، در صورتی که عوامل آموزشی به درستی مورد توجه قرار گیرند درس تربیت بدنی در آموزش و پرورش به هدفهای خود نایل شده و میتواند در خدمت اهداف کلی نظام تعلیم و تربیت کشور قرار گیرد.
عوامل آموزشی درس تربیت بدنی دارای ابعاد متعددی است که در این پژوهش عواملی نظیر نیروی انسانی(معلمان تربیت بدنی، مدیران مدارس) کیفیت آموزشی معلمان تربیت بدنی، امکانات (وسایل و تجهیزات و فضاهای ورزشی)، وضعیت مالی، نظارت و کنترل، همکاری اولیای دانش آموزان در جهت ترویج تربیت بدنی و اجرای طرحهای ملی را شامل می شود.
۲-۲-۲-۱ نیروی انسانی
در فرایند فعالیتهای مختلف جوامع انسانی، در حقیقت این نیروی انسانی است که نقش اصلی و استراتژیک را ایفا می کند. مجموع سایر عوامل موثر در تولید و رشد اقتصادی (با احتساب همه جانبه نقش نیروی انسانی) به کمتر از نصف تقلیل می یابد، به عبارت دیگر نقش عامل انسانی در این میان بیش از پنجاه درصد است. بنابراین می توان دریافت که نیروی انسانی پربهاترین و ارزشمندترین سرمایه های کشور است و مدیریت با عطف توجه به این نکته باید بکوشد تا این سرمایه را به خوبی شناخته، توان و استعدادهای نهفته آن را پرورش دهد و به نحو موثری آن را در پیشبرد هدفهای سازمان بسیج کند (گلابی ۱۷۳،۱۳۶۹).
در این تحقیق نیروی انسانی، معلمان تربیت بدنی و مدیران مدارس دولتی و غیر دولتی را شامل میشود.
۲-۲-۲-۲ امکانات ورزشی (وسایل و تجهیزات و فضاهای ورزشی)
انجام تمرینات اصولی ورزشی و دیگر جنبه های تربیت بدنی و تندرستی در اولین قدم پس از ورود نیروی انسانی به دامان ورزش مستلزم وجود امکانات و فضاهای ورزشی است یکی از مسایلی که به درس ورزش و تربیت بدنی در مدارس لطمه می زند، کمبود وسایل و تجهیزات ورزشی کافی است.تامین بودجه برای تهیه وسایل و تجهیزات ورزشی و خرج کردن مدبرانه آن از اصولی است که به پیشرفت برنامه های ورزشی کمک شایانی خواهد کرد، زیرا بدون داشتن وسایل ورزشی، اجرای برنامه های آموزشی و رسیدن به هدفهای تربیتی آن امکان پذیر نخواهد بود. از طرفی هر چه لوازم ورزشی زیادتر باشد دانش آموزان بیشتری می توانند از آنها استفاده کنند و برای رسیدن نوبت و استفاده از لوازم ورزشی متوقف و منتظر نخواهند شد.
امروزه با عنایت خاصی که در جامعه نسبت به توسعه و تعمیم ورزش و تربیت بدنی وجود دارد قطعا تربیت بدنی و ورزش در آموزش و پرورش خصوصاً در مقطع ابتدایی جایگاه ویژه ای پیدا کرده است. البته زمانی میتوان این جایگاه را پویا قلمداد کرد که بتوان امکانات مورد نیاز برای توسعه آن را فراهم ساخت که از جمله مهمترین آنها، توسعه وسایل و تجهیزات ورزشی ازجمله تهیه طناب، میز، توپ و راکت تنیس روی میز و تشکهای ژیمناستیک و توسعه اماکن و فضاها برای اجرای طرحهای ژیمناستیک، شنا، تنیس روی میز، طناورز و دو و میدانی میباشد (دستیاری ۲۰،۱۳۸۸).
در این تحقیق امکانات ورزشی مدارس بر اساس موارد زیر سنجیده شده است:
۱- تناسب فضای ورزشی مدارس با سن ،جنس و تعداد دانش آموزان
۲- ارتباط کیفیت وسایل و امکانات ورزشی با نیازهای دانش آموزان
۳- ارتباط وسایل کمک آموزشی (فیلم و اسلاید،..) با نیازهای دانش آموزان
۴- تعداد وسایل و تجهیزات ورزشی مدارس
۲-۲-۲-۳ کیفیت آموزشی معلمان تربیت بدنی
تربیت بدنی در مدارس ابتدایی به عنوان هنر و علم حرکت انسان است. برنامههای کیفی تربیت بدنی و معلمان به دنبال تفهیم چرایی و چگونگی حرکت و پیامدهای فیزیولوژیکی و روانی و اجتماعی آن به کودک هستند. یکی از اهداف اولیه این برنامهها تکامل کامل مهارت های حرکتی و الگوهای حرکتی است که این مهارتها و الگوها ذخایر حرکتی انسان را فراهم می آورند. تدوین برنامه کامل تربیت بدنی برای کودکان و نوجوانان ضرورت دارد. شرکت در این برنامهها در خلال سال های رشد و شکلگیری خصوصیات، با احتمال زیاد عشق به فعالیت جسمانی در طول زندگی و برداشت صحیح از

دسته‌ها: No category

دیدگاهتان را بنویسید