منابع پایان نامه درمورد
سرمایه گذاری، تکنولوژی، تحقیق و توسعه No category

سامهاریا ، سه متغیر اصلی (متغیرهای ساختار صنعت کشور میزبان) را جهت انتخاب روش ورود به بازار خارجی تعیین نمودند. این سه متغیر عبارتند از: موانع ورود، شرایط تقاضا و میزان رقابت. برای سنجش میزان تأثیرات این متغیرها بر انتخاب روش ورود به بازارخارجی، اطلاعاتشان را از 336 پروژه سرمایه گذاری شده در ایالات متحده که در سال های 1989 تا 1994 انجام شده بود، جمع آوری کردند. شرایط تقاضا در این تحقیق با دو معیار نرخ رشد بازار و متغیر بودن تقاضا اندازه گیری شده است. همچنین برای سنجش میزان رقابت در صنایع مختلف، از دو معیار درجه تمرکز شرکت در صنعت و میزان سهم بازاری که از طریق واردات در صنعت مورد نظر کسب شده، استفاده شده است. نتایج حاصل از این تحقیق به شرح زیر می باشد:
ـ در صنایع با درجه تمرکز پائین، شرکت های خارجی چون می توانند به راحتی سهم بازار را بدست آورند، سرمایه گذاری در طرح های جدید را بیشتر ترجیح می دهند. اما در صنایع با تمرکز بالا، شرکت های خارجی روش های ادغام و اکتساب را برای ورود به بازار خارجی ترجیح می دهند و این هم به دو دلیل اتفاق می افتد. اول اینکه با این روش ها، خطر تشکیل ظرفیت جدیدی که باعث ایجاد جنگ قیمت بین شرکت های بومی و واردشوندگان می شود، از بین میرود و دوم اینکه احتمال مقابله به مثل از طرف شرکت های قدیمی و بومی در صنعت را کاهش می دهد.
ـ در صنایع با میزان واردات بالا، شرکت های خارجی، روش سرمایه گذاری در طرح های جدید را انتخاب می کنند.
ـ مانع عمومی برای ورود در صنعت تولیدی کشور میزبان، صرفه جویی های ناشی از مقیاس می باشد، به این معنی که با افزایش میزان تولید، هزینه های ناشی از تولید محصول کاهش می یابد و در صنایعی که این ویژگی را دارا می باشند، شرکت خارجی برای ورود به آن بازار، روش اکتساب یا سرمایه گذاری مشترک را انتخاب می کنند.
ـ در صنایعی که بازارهای در حال رشد دارند، شرکت های خارجی، روش سرمایه گذاری در طرح های جدید را نسبت به روش اکتساب یا سرمایه گذاری مشترک جهت ورود به کشور میزبان ترجیح می دهند. انتخاب این روش در این حالت به این خاطر می باشد که یک صنعت با رشد تقاضای بالا، قادر به جذب ظرفیت مازاد ایجاد شده از طریق روش سرمایه گذاری در طرح های جدید می باشد.
ـ در صنایع با تغییرات مکرر در تقاضای سالیانه، سطح بالایی از ریسک عملیاتی برای سرمایه گذاران خارجی جدید، وجود دارد. در چنین صنایعی، شرکت های خارجی با انتخاب روش سرمایه گذاری اکتساب یا سرمایه گذاری مشترک با شریک محلی خود در جهت به حداقل رسانی این ریسک ها تلاش می کنند.
4ـ 4ـ 2مطالعه ی الانگو 41(2005)
در سال 2005 تحقیق مرتبط دیگری در این زمینه توسط الانگو انجام شد که در آن به بررسی تأثیر ویژگی های واحدهای صنعتی بر انتخاب روش مناسب ورود یک شرکت به بازارهای خارجی می پردازد. در این تحقیق متغیرهای کنترلی که بر تعیین نوع ورود به یک کشور تأثیر می گذارند، اندازه شرکت، ارزش سرمایه گذاری، اختلاف فرهنگی، میزان تحقیق و توسعه و محدودیت های کشور میزبان تعیین شد. از طرف دیگر نوع دانش مورد نیاز هر واحد صنعتی را به دو دسته کلی، دانش ضمنی و دانش عینی (صریح) تقسیم نمودند. ایشان برای انجام این تحقیق خود، از 682 شرکت متعلق به 26 کشور مختلف که در 20 صنعت ایالات متحده آمریکا سرمایه گذاری کرده بودند، استفاده کردند.
در این تحقیق نشان داده شد که در واحدهای صنعتی که عمده ی تمرکزشان بر سرمایه انسانی (کسب دانش ضمنی) است، شرکت های خارجی برای ورود به کشور میزبان از روش اکتساب استفاده می کنند. از سویی دیگر، برای واحدهای صنعتی که تمرکز اصلی شان بر سرمایه فیزیکی (کسب دانش عینی) می باشد، روش سرمایه گذاری در طرح های جدید توسط شرکت خارجی برای ورود به یک کشور انتخاب می شود.
شکل 5_2 تأثیر ویژگی های واحدهای صنعتی بر انتخاب روش مناسب ورود (الانگو، 2005)
5ـ 4ـ 2مطالعه ی میر42 و همکاران (0920)
در سال 2009 ، آقای میر و همکارانش در مطالعات خود، به انتخاب استراتژی برتر ورود به بازارهای خارجی با توجه به دو فاکتور چهارچوب نهادی کشور میزبان (مؤسسات و نهادهای دولتی) و نیازهای شرکت وارد شونده به منابع مختلف کشور میزبان پرداخته اند.
برای انجام این تحقیق، از پروژه های سرمایه گذاری های انجام شده توسط شرکت های چند ملیتی در کشورهای هند، ویتنام، آفریقای جنوبی و مصر در سالهای 2001 و 2002 انجام شده بود، استفاده کردند. نتایج تحقیقات ایشان نشان داد که در یک کشور با چارچوب نهادی ضعیف، سرمایه گذار برای دستیابی به منابع محسوس و نامحسوس محلی، از روش سرمایه گذاری مشترک جهت ورود به آن بازار استفاده می کند.
شکل 6_2 انتخاب استراتژی ورود (میر و همکاران، 2009)
در صورت وجود چاچوب نهادی قوی تر در کشور میزبان، سرمایه گذار برای دستیابی به منابع محسوس محلی از روش سرمایه گذاری در طرح های جدید بهره می گیرد.و اگر چارچوب نهادی کشور میزبان قوی باشد، به منظور کسب منابع محسوس محلی، روش اکتساب بهترین گزینه برای سرمایه گذاری خارجی در آن کشور می باشد. از سویی دیگر در صورت بی نیازی به منابع محلی کشور میزبان، انتخاب روش سرمایه گذاری در طرح های جدید، گزینه ی مناسب تر برای سرمایه گذاری خارجی می باشد.
6ـ 4ـ 2مطالعه ی گراند و تکزیرا 43(2011)
در این مطالعه، نویسنده تلاش نموده تا همزمان با ارائه و دسته بندی انواع دیدگاه های مربوط به روش ورود به بازارهای خارجی، تأثیرات ناشی از فساد اداری در انتخاب روش ورود شرکت های چند ملیتی به یک کشور را به تصویر بکشد. با مروری بر این مقاله نشان داده می شود که در بازارهای دارای فساد مالی زیاد، شرکت های چندملیتی روش های ورود غیرسهمی و یا با سهم اندک را انتخاب می کنند. با این وجود در برخی موارد، مثل نزدیکی فرهنگ، با اینکه فساد اداری فراگیری در کشور هدف وجود دارد، شرکت های چند ملیتی ممکن است روش سرمایه گذاری مستقل را انتخاب کنند. به علاوه ایشان فاکتورهای مهم برای تعیین روش های ورود شرکت های چند ملیتی به یک کشور را در غالب چند دسته فاکتور جداگانه توضیح داده است. در زیر هر کدام از فاکتورها را همراه با تأثیرشان بر انتخاب روش ورود شرکت های چند ملیتی به طور جداگانه آورده شده است.
شکل 7_2 دسته بندی روش های ورود (گراند و تکزیرا، 2011)
دیدگاه ها و فاکتورهای مهم هزینه ای:
جدول 5_2 فاکتورهای مهم هزینه ای مؤثر بر تعیین روش ورود به یک بازار (گراند و تکزیرا، 2011)
فاکتورهای مهم
تأثیر فاکتورها بر انتخاب روش ورود شرکت های چند ملیتی
مطالعات
هزینه های مستقیم
هزینه های ثابت
به منظور کاهش هزینه های ثابت مربوط به روش های اکتساب، ادغام و سرمایه گذاری در طرح های جدید، شرکت های چند ملیتی برای ورود به بازار خارجی به سرمایه گذاری مشترک رو می آورند.
Raff et al., 2009
هزینه های خارجی
شرکت های چند ملیتی به احتمال قوی، به سرمایه گذاری مشترک رو می آورند زیرا این روش نسبت به سرمایه گذاری مستقل نیازمند منابع و هزینه های خارجی کمتری است.
Slangen and Hennart, 2008
هزینه های ورود
به منظور اجتناب از هزینه های بالای ورود، شرکت های چندملیتی از سرمایه گذاری مشترک استفاده می کنند.
Madok, 1998
زمانی که هزینه های ورود بسیار بالا باشد، شرکت های چند ملیتی، روش اکتساب را بر سرمایه گذاری در طرح های جدید ترجیح می دهند.
Fatica, 2010
هزینه های غیر مستقیم
موانع تجارت
بازارهایی با موانع ورود زیاد، برای ورود از طریق سرمایه گذاری مستقیم خارجی نسبت به صادرات مساعدترند، در صورتی که هزینه های ثابت خیلی بالا نباشند.
Eicher and Kang, 2005
نقص های بازار
در صورت وجود هزینه های بالای مربوط به نقص بازار، شرکت های چند ملیتی ترجیح می دهند که فعالیت های تجاری شان را از طریق روش های غیر سهمی اداره کنند.
Mok et al., 2002
دیدگاه ها و فاکتورهای مربوط به ابعاد مالکیت:
جدول 6_2 فاکتورهای مهم مالکیتی مؤثر بر تعیین روش ورود به یک بازار (گراند و تکزیرا، 2011)
فاکتورهای مهم
تاثیر فاکتورها بر انتخاب روش ورود شرکت های چند ملیتی به یک کشور
مطالعات
دارائی های غیر قابل لمس
قابلیت های شرکت
در بازارهای رقابتی با پویایی تکنولوژی، شرکت ها برای بقای رقابت پذیری سرمایه گذاری مستقل را بر سرمایه گذاری مشترک ترجیح می دهند.
Madok, 1998
شرکت هایی که قابلیت بالایی در ارتباط با بازار دارند، سرمایه گذاری مستقل را بر سرمایه گذاری مشترک ترجیح می دهند.
Tseng and Lee, 2010
زمانی که موفقیت رقابتی شرکت ها بر توانائی هایشان باشد، برای ترکیب منابع تحقیق و توسعه و مبادله ی دانش درون شرکتی، شرکت ها سرمایه گذاری مشترک را ترجیح می دهند.
Mutinelli and Piscitello, 1998
دارائی های خاص شرکت
زمانی که دارائی های خاص شرکت قابل انتقال و جابجایی است، به منظور حفظ آنها برای خود، شرکت ها روش سرمایه گذاری مستقل را انجام می دهند.
Sreenivas Rajan and Pangarkar, 2000
شرکت هایی با دارائی های خاص قوی، سرمایه گذاری مستقل را ترجیح می دهند.
Chiao et al., 2010
به منظور حفظ کنترل بر منابع خاص، شرکت ها سرمایه گذاری مستقل را ترجیح می دهند.
Chen and Hu, 2002
تجارب بین المللی
شرکت های با تجربه، به منظور گرامی داشتن یادگیری فزاینده ی خود، روش سرمایه گذاری مستقل را انتخاب می کنند.
Mutinelli and Piscitello, 1998; Chiao et al., 2010
ضرورت کنترل
زمانی که فعالیت های خاص شرکت ها نیازمند سطح بالایی از کنترل باشند، شرکت ها از سرمایه گذاری مشترک اجتناب می ورزند و سرمایه گذاری مستقل را ترجیح می دهند.
Edwards and buckley, 1998
دارائی های تکنولوژی محور
شرکت های دارای منابع تکنولوژی بالا، سرمایه گذاری مستقل را بر سرمایه گذاری مشترک ترجیح می دهند.
Sun, 1999
لیسانس کردن تکنولوژی یک روش مناسب برای شرکت های دارای منابع تکنولوژی هستند.
Chen, 2010
به منظور اجتناب از سرریزهای تکنولوژی برای شرکت های محلی، روش ورود مطلوب برای شرکت های تکنولوژی محور، روش های ورود مستقیم می باشد.
Chung, 2009
شرکت های تکنولوژی محور برای حفظ دارائی های غیرقابل لمس خود، روش سرمایه گذاری منفرد را انتخاب می کنند.
Javorcik and Wei, 2009
دانش مدیریتی
انتقال دانش مدیریتی، از طریق روش های سرمایه گذاری مشترک و سرمایه گذاری مستقل، صورت می گیرد، نه از طریق قراردادهاو صادرات.
Meyer, 2001
دارائی های دانش محور
به منظور حفظ، دارائی های دانش محور از سوء استفاده، شرکت ها روش ورود سرمایه گذاری مستقل را انتخاب می کنند.
Martin and Salomon, 2003
رقابت پذیری منابع
وقتی یک شرکت، منابع کافی برای رقابت در یک بازار خارجی را در اختیار دارد، سرمایه گذاری در طرح های جدید نسبت به اکتساب گزینه ی بهتری می باشد.
Anand, 2002
دارائی های قابل لمس
دارائی های دارنده ی حق انحصاری
به منظور اجتناب از ریسک اشاعه ی دارائی های دارنده ی حق انحصاری، شرکت ها احتمالاً سرمایه گذاری مستقل را انتخاب می کنند.
Yio and Makino, 2002
منابع انسانی
اندازه شرکت به عنوان فاکتور نه چندان مهم انتخاب روش ورود شرکت ها تعیین شده اند.
Esperanca et al, 2006
دیدگاه ها و فاکتورهای درونی سازی:
جدول 7_2 فاکتورهای درونی سازی مؤثر بر تعیین روش ورود به یک بازار (گراند و تکزیرا، 2011)
فاکتورهای مهم
تاثیر فاکتورها بر انتخاب روش ورود شرکت های چند ملیتی به یک کشور
مطالعات
هزینه های مستقیم
هزینه های ورود
برای اجتناب از هزینه های بالای ورود، شرکت

دسته‌ها: No category

دیدگاهتان را بنویسید