تحقیق درمورد 
نفوذپذیری، فرسایش پذیری، مواد غذایی، هیدرولیک No category

بر افزایش نفوذپذیری، کاهش رواناب، کل حجم نفوذپذیری و سرعت نفوذپذیری نهائی مؤثر دانست، نتایج این تحقیق نشان داد که پلیمرهای آنیونی نسبت به پلیمرهای کاتیونی محلول، با وزن مولکولی کم و قابلیت جذب کم تر در کاهش فرسایش پذیری خاک مؤثر بود که میتوان در مناطق ضعیف از نظر استعداد کشاورزی، از این دسته پلیمرهای یونی به منظور بهبود ساختمان خاک و افزایش تهویه و نگهداشت در خاک استفاده کرد.
بهبهانی و همکاران (۱۳۸۸) نشان دادند که کاربرد پلیمر استاکوسورب۳ باعث بهبود برخی از خصوصیات فیزیکی خاک شده، به طوریکه باعث افزایش مقادیر هدایت هیدرولیکی و رطوبت اشباع خاک و کاهش جرم مخصوص ظاهری خاک شد. همچنین کاربرد ۳/۰ درصد وزنی پلیمر در خاک نسبت به سایر تیمارهای مصرف پلیمر، تأثیر چشمگیری درافزایش عمق و عرض خیس شدگی داشت.
بانج شفیعی (۱۳۷۹) تاثیرپلیمرابرجاذب استوکوزب را برافزایش رطوبت خاک،بازدهی کود،رشد و استقرارگیاه Panicum مورد بررسی قرارداد. این پژوهش براساس ۳/۰% وزنی از پلیمر یاد شده به سه نوع خاک ( سبک، متوسط و سنگین ) و در چهار تکرار و سه دور آبیاری ( ۴، ۸، ۱۲ روز ) در دو تیمار خاک با و بدون پلیمر انجام شد و نشان دادکه درتیمارهای خاک ودورآبیاری تاثیر پلیمر بر تولید ماده خشک گیاه به طور کامل دیده می شود.
جهرینگ و لوئیز۱ (۱۹۸۰) در پژوهشی اثر هیدروجل ویترا و اندازه گلدان بر پژمردگی و تنش رطوبتی دو گیاه آهار و جعفری را بررسی کردند. دراین پژوهش هیدروجل در ? سطح صفر، ۴، ۸، ۱۲ و ۱۶ کیلوگرم بر متر مکعب خاک به کار رفت. گلدان های به کار رفته درسه اندازه با عمق های ۱/۵، ۶/۷ و ۲/۱۰ سانتیمتر و با سطح مقطع مساوی بودند. بذرهای گیاهان یاد شده پس ازکاشت درگلدان ها در شرایط گلخانه نگهداری شدند تا به اندازه قابل عرضه به بازار برسند. پس از آبیاری و اشباع شدن خاک، مدت زمان لازم برای رسیدن به حالت پژمردگی در گیاهان اندازه گیری شد. نتایج نشان داد که در هر دو جنس با افزایش میزان هیدروژل ساعتهای پژمردگی افزایش می یابد به طوری که درگلدان با عمق ۱/۵ سانتیمتر محتوی خاک دارای هیدروژل به میزان ۱۶ کیلوگرم هیدروژل برمتر مکعب خاک زمان پژمردگی درجعفری و آهار به ترتیب ۳۷ و ۴۵% افزایش یافت. افزایش اندازه گلدان نیز باعث افزایش زمان تا پژمردگی گردید. مکش رطوبت داخلی گیاهان رشد یافته درشرایط تنش به و سیله اتاقک فشار اندازه گیری شد و نتایج نشان داد که محیط کشت دارای هیدروژل باعث کاهش مکش رطوبت داخلی گیاه می شود.
مارتینز و همکاران۲ (۲۰۰۱) در پژوهشی اثر پلی اکریل آمید را بر ویژگی های فیزیکی ترکیب پیت-پرلایت بر رشد گیاه Argyranthemum coronopifolium (Willd) Humphr را مورد بررسی قرار دادند. در این پژوهش به یک ترکیب پیت پرلایت با نسبت حجمی ?:? ، دارای یک کود کندرها، پلی اکریل آمید Alcosorb AB3C در مقابل ۱، ۵/۲، ۵ و ۱۰ گرم بر لیتر افزوده شد. ویژگی های فیزیکی ترکیب های اولیه در مقادیرکم و متوسط پلی اکریل آمید به طور معنی دار تحت اثر قرار نگرفت. افزودن هیدروژل در بالاترین مقدار (۱۱g10) جرم ویژه ظاهری خشک و محتوی هوای خاک را کاهش و کل فضای خاک، نگهداشت آب در مکش ۵/۱ و ۱۰ کیلو پاسکال را افزایش داد ولی آب آسان در دسترس را افزایش نداد. پلی اکریل آمید بر مقدار آب قابل دسترس اثری نداشت. تجزیه محیط کشت پس از ? ماه رشد گیاه در آن نشان داد که اثرات اولیه روی ویژگی های فیزیکی ازبین رفته است. محتوی آب گلدان ها پس از آبیاری و زهکشی با افزایش میزان پلی اکریل آمید افزایش یافت. این اثر به طور فزاینده نشان داد که اثرهای فیزیکی پلی اکریل آمید ناپایداراست. پتانسیل آب شاخساره، درگیاهان تحت تیمار بیشتر از شاهد بود. توزیع زیست توده درانتهای کشت اثر اتقابل توجهی نشان داد. زیست توده گل و شاخساره و کل زیست توده به وسیله پلی اکریل آمید به طور معنی داری تحت اثر قرار نگرفت و در گیاهان تحت تیمار وزن خشک ریشه افزایش و نسبت شاخساره به ریشه کاهش یافت. این واکنش میتواند برای بهبود استعداد گیاهان تیمار شده برای انتقال در نواحی با خاک خشک جالب توجه باشد.
منتظر (۱۳۸۷) پلیمرهای آب دوست از شسته شدن کودهای محلول در آب و آلودگی آبهای زیر زمینی جلوگیری میکند، و باعث بهبود میزان هوادهی و زهکشی خاک به علت تغییر حجم مداوم میشود. مصرف پلیمرهای آبدوست میتواند باعث صرفه جویی در مصرف آب شود با توجه به کمبود آب درکشور و نقش سودمند پلیمرهای آبدوست در ذخیره آب هدف این آزمایش تعیین مناسبترین سطح مصرف پلیمرهای آبدوست و نیتروژن مناسبترین فاصله زمانی آبیاری برای رشد و نمو نهال انگور می باشد.
عابدی و سهرابی (۱۳۸۳) نشان دادند که کاربرد دو نوع ابرجاذب مصنوعی PR3005A و SuperabA100 در سه نوع بافت خاک های سبک، متوسط و سنگین در چهار سطح استفاده (۲، ۴، ۶ و ۸ گرم پلیمر در کیلوگرم خاک ) باعث افزایش آب در دسترس گیاه در هر بافت نسبت به نمونه شاهد گردید. همچنین، مشاهده کردند کاربرد پلیمر PR3005A در سطوح ۶ و ۸ گرم در کیلوگرم خاک، مقدار رطوبت قابل استفاده را به ترتیب ۵/۱ تا ۵/۳ برابر افزایش داد. در افزایش انواع تخلخل اثر کاربرد پلیمرها در بافت شنی به علت درجه تورم پلیمرها در این خاکها چشمگیرتر بوده و باعث افزایش تخلخل موئین به میزان ? برابر نسبت به نمونه شاهد و کاهش تخلخل تهویه ای شد.
وانگ۱ (۱۹۹۲) در پژوهشی اثر هیدروژل در سه سطح صفر، ۷۵/۱ و ۵۰/۲ کیلوگرم بر متر مکعب خاک و چند نوع محیط کشت مختلف را روی رشد و پژمردگی سه گیاه کروتون، سمبرگ وخطمی چینی مورد بررسی قرار داد. نتایج نشان داد که هیدروژل اثر مفیدی روی رشد گیاهان نداشته اما زمان لازم جهت شروع پژمردگی درکروتون را سه روز افزایش داد در گیاه سمبرگ نیز اثری نداشت.
جندقیان (۱۳۷۵) در پژوهشی با کاربرد پلیمر پلی اکریل آمید در محیط کشت دو گیاه شمعدانی و فیلودندرون نشان داد که درگیاه فیلودندرون با افزایش مقدار پلیمر از صفر تا ?? % حجمی ( پلیمری که از قبل آب جذب کرده)، معیارهای رشد (طول گیاه، تعداد برگ رویش یافته، سطح برگ، وزن تر و خشک شاخساره و وزن تر و خشک ریشه (زیاد شده و بیشترین مقدار در تیمار ?? % خاک + ?? % پلیمر دیده میشود و بلندترین گیاه در تیمار یاد شده در دور آبیاری ? روز دیده شد درگیاه شمعدانی مقایسه میانگین ها نشان دادکه تیمار ?? % پلیمر+۳۰ % خاک و دور آبیاری ? روز بهترین تیمار موثر می باشد.
سالار و همکاران (۱۳۸۴) در پژوهشی اثر پلیمر آب دوست Terracottem بر دور آبیاری در کشت خربزه را مورد بررسی قرار دادند. این پژوهش به صورت طرح آزمایشی کرت های خرد شده با طرح پایه بلوک کامل تصادفی در سه تکرار انجام شد. عامل اول شامل ۳ دور آبیاری (۶ ، ۱۰ و ۱۲ روز ) و عامل دوم شامل ۵ میزان پلیمر (۰، ۱۰، ۱۵، ۲۰ و۲۵ گرم برای خاک اطراف ریشه هرگیاه تا عمق ۱۵ سانتیمتری) بود. ویژگی های شادابی، زیست توده و وزن میوه اندازه گیری شد. نتایج نشان داد که استفاده از هیدروژل اثر مثبتی بر ویژگی های مورد بررسی در شرایط تنش خشکی دارد ولی تفاوت ها از نظرآماری معنی دار نبود. برهم کنش دور آبیاری و میزان هیدروژل تنها برای ویژگی زیست توده گیاه معنی دار شد به طوریکه تیمار با دور آبیاری ۶ روز و ۱۵ گرم پلیمر بیشترین زیست توده را داشت.
قاسمی و خشخوی (۱۳۸۶) طی پژوهشی به ارزیابی تاثیر پلیمر ابر جاذب بر دور آبیاری و رشد و نمو گیاه داودی باغچه ای پرداختند. این آزمایش درقالب کرتهای خرد شده با طرح پایه به طورکامل تصادفی در۴ تکرار انجام شد. دراین پژوهش اثر ۶ مقدار پلیمر ابر جاذب سوپرآب ۲۰۰ (۰، ۲، ۴، ۶، ۸، ۱۰ گرم درکیلوگرم ) و۴ فاصله آبیاری (۲، ۳، ۴ و ۵ روزه) بررسی شد. نتایج نشان داد که استفاده از پلیمر روی شاخص های تعداد گل، قطرگل، وزن تر و خشک گل، تعداد برگ، سطح برگ، وزن تر و خشک شاخساره، تعدادشاخه، طول گیاه، وزن تر و خشک ریشه، نسبت ریشه به شاخساره و نسبت سطح در شرایط تنش خشکی اثر مثبت و معنی داری دارد. درتمام شاخص ها به جز نسبت ریشه به شاخساره بیشترین میانگین ها مربوط به تیمار ۸ گرم پلیمر در دورآبیاری ۲ روز بود. در تیمارهای ۱ تا ۶ گرم پلیمر در دور آبیاری ۴ روز میانگین ها با تیمار شاهد ) بدون پلیمر (در دور آبیاری ۲ روز تفاوت معنی داری نداشت.
برجی و همکاران (۱۳۸۹) به منظور مطالعه تاثیر پلیمرهای آبدوست، نیتروژن و دور آبیاری برخصوصیات رویشی نهال انگور آزمایشی به صورت فاکتوریل درقالب طرح کاملا تصادفی اجرا کردند. تیمارها شامل پلیمرهای آبدوست در۳ سطح (صفر،۴ ،۸ گرم درکیلوگرم) از منبع سوپرجاذب ۲۰۰ نیتروژن در۴ سطح (صفر،۱۵۰،۳۰۰،۶۰۰ کیلوگرم در هکتار) از منبع سولفات آمونیوم و دور آبیاری در۲ سطح (۴،۶) بودند. که به خاک گلدان ۴ کیلوگرم یا عمال شد. نتایج بدست آمده به این شرح است نیتروژن بر پارامترهای رشد تاثیر معنی داری دارند افزایش مقدار نیتروژن سبب افزایش سطح برگ، تعداد شاخه و تعداد برگ و هچنین کاهش کلروفیل شد. پلیمرهای سوپرجاذب نیز همچون نیتروژن بوده بر پارامترهای رشد تاثیر معنی داری دارد و باعث افزایش پارامترهای رشد و کاهش کلروفیل می شود. آبیاری دوره های متفاوت آبیاری تاثیر معنی داری دارد نتیجه نهایی از این آزمایش نشان داد که تفاوت معنی داری در جذب بهتر نیتروژن همراه با پلیمرهای آبدوست نسبت به شاهد مشاهده گردید.

این مطلب رو هم توصیه می کنم بخونین:   پایان نامه با کلید واژگانشبیه سازی، پایان نامه، نرم افزار

تیلور و هالفاکر۱ (۱۹۸۶) در پژوهشی تاثیر پلیمر آبدوست بر بازده آب و مواد غذایی قابل دسترس در گونه ای برگ نو را بررسی نمودند و گزارش دادند که رشد گیاه در محیط بهبود یافته توسط پلیمرهای آبدوست به مراتب نیاز به آبیاری کمتری در مقایسه با گیاهانی دارد که در محیط های بدون پلیمر کشت شده اند. همچنین این گیاهان دارای میزان سدیم و پتاسیم بیشتر و نیز کلسیم و منیزیم و دیگر کاتیونهای دو ظرفیتی کمتری نسبت به محیط شاهد می باشند.
استیل۲ (۱۹۷۶) درپژوهشی اثر کاربرد ویتراهیدروژل (پلی اتیلن اکسید) در محیط کشت تشکیل شده از پوست درخت را بر رشد، تعداد مراحل آبیاری و عمرگلجایی داودی رقم سنیماندالای مورد بررسی قرار داد. نتایج نشان داد که با افزایش میزان هیدروژل گیاهان نیاز به مراحل آبیاری کمتری داشته و عمر گلجایی آنها ?? تا ۳۳% افزایش یافت ولی وزن خشک آنها نه تنها افزایشی نشان نداد بلکه در بیشترین مقادیر هیدروژل (??? و ?? گرم بر۰۳/۰ مترمکعب) کاهش یافت که علت آن میتواند کاهش میزان هوای خاک به خاطر پر شدن فضاهای خالی دراثر تورم ژل باشد.
دیویس و همکاران۳ (۱۹۸۹) در بررسی اثر دو نوع هیدروژل ویتراپلانتاجل و ترازورب به ترتیب به ۷۴/۱ و ۹۷/۲ کیلوگرم بر متر مکعب خاک بر

دسته‌ها: No category

دیدگاهتان را بنویسید